Зошто го сакам Евросонг? 

Eurovision Song Contest ја сакам(е) од многу причини – и често не само поради музиката.

Тоа е редок настан каде цела Европа ( и пошироко) гледа исто шоу во ист момент. Има чувство на заедничко доживување.

Комбинира музика, театар, кич, драма, политика, мемиња и искрено емоции во едно. Малку настани се толку непредвидливи.

Луѓето сакаат да навиваат за својата земја, но и да откриваат нови песни, јазици и култури.

Евровизија дозволува екцентричност. На „други сцени“  тоа би било „премногу чудно“, а тука токму тоа станува легендарно.

Има традиција и носталгија – многумина растеле со семејно гледање, гласање и коментирање.

Дури и кога песните не се ремек-дела , самото шоу е забавно и спектакуларно. Од година во година, со помош на технологијата. Понекогаш луѓето ја сакаат „иронично“, а потоа сфаќаат дека навистина се вложиле емотивно.

За помали земји, како Македонија, тоа е и чувство дека можеш да бидеш виден и слушнат на огромна сцена. 

Има и нешто многу човечко во неа. Милиони луѓе сериозно дискутираат дали човек во сребрен костум со техно-балада заслужил 12 поени. Тоа е колективен хаос-но организиран хаос.

Мислам дека токму мешавината од искреност и апсурд ја прави толку привлечна. 

За Балканот има посебна тежина : постои регионално ривалство, но и чудна блискост. Сите се жалат на соседите, а сепак сите гледаат и гласаат.

Балканците природно сакаат драма, емоција и „кој кому даде 12 поени“. А Евровизија е бууквално Олимпијада за тоа.

Има и чувство на колективна катарза: сите три вечери сите анализираат настапи како да се светска политика.

И искрено, Балканот често дава незаборавни моменти – од Марија Шерифовиќ, Констракта, до нашите Тамара Тодевска и Калиопи. Настапите обично или се генијални или тотален хаос, ретко се здодевни.

Евровизија на Балканот не се „гледа“. Таа се преживува. 

Што е со критиките дека Евросонг губи од популарноста?

Во некои аспекти, всушност, е посилна од порано. Но начинот на кој луѓето ја следат се менува.

Младата публика е особено силна. ЕБУ тврдеше дека уделот на младите бил највисок досега. 

Тик-Ток, Јутјуб, Спотифај и мем-културата  буквално ја направија глобален интернет-настан, не само телевизиски.

Oд друга страна, дел од фановите чувствуваат замор од политички контраверзии, гласањето и „геополитичкиот“ аспект на шоуто.

Класичното „седни пред ТВ во 21 часот“ генерално опаѓа кај сите шоуа, не само кај Евровизија. 

Евровизија губи дел од традиционалната ТВ-аура, но добива нов живот како интернeт-културен феномен. 

Како понатаму?

ЕБУ прави веќе големи промени за 2026:

♠ враќање на жири во полуфиналињата,

♣ ограничување на бројот на гласови, 

♥ нови анти-манипулациски ситеми.

Тоа покажува дека организаторите сфаќаат една важна работа: најголема опасност за Евросонг не е „лоша музика“ , туку губење доверба во натпреварот.

А Балканот? Балканот, веројатно и понатаму ќе се кара за 12 поени како да решава мировен договор.