Ова Икаровиот момент на Џани Инфантино – конечно леташе преблиску до сонцето

Џани Инфантино го доживеа својот Икаров момент.

Планот на претседателот на ФИФА за продажба на удели во Светското првенство беше откриен пред само неколку дена, но веќе се чини дека е трајно оштетен.

УЕФА, управното тело за европски фудбал, се закани со бојкот на натпреварувањата на ФИФА од страна на нејзините земји-членки, освен ако шемата не биде трајно напуштена. КОНКАКАФ, панданот на УЕФА во Северна и Централна Америка и Карибите, исто така го отфрли предлогот на ФИФА. Азиската фудбалска конфедерација исто така го осуди. Дури и високиот советник на Инфантино, Карлос Кордеиро, поднесе оставка во знак на протест.

Соочена со сето тоа, ФИФА ја изрази својата намера да продолжи со шемата и да ја стави на гласање, но тешко е да се види како, со оглед на овие ставови и обемот на опозицијата, таа би можела да успее во сегашната форма.

Што и да се случи следно, какви и да се последиците за Инфантино, оваа сага ќе се памети по својата ароганција и по тоа што е моментот кога шефот на ФИФА, на кого постојано му е дозволено да ги поместува границите на својот авторитет, конечно се приближи премногу до сонцето. Меѓу 48-часовните незаборавни цитати, еден од најрелевантните дојде од Бернд Ноендорф, претседател на Германската фудбалска асоцијација, кој откри дека првпат дознал за плановите на Инфантино читајќи за нив во медиумите.

„Оваа вест нè изненади“, изјави Ноендорф за фудбалскиот медиум од неговата земја, „Кикер“, во средата. „Јас сум исто така член на Советот на ФИФА – највисокото тело на ФИФА – и би се очекувало однапред да се биде информиран за толку значајна одлука, за таков процес. Особено затоа што станува збор за толку далекусежен проект.

Толку е сеопфатен; морало се дискутирал во ФИФА со месеци; една година, па дури и подолго. Никогаш не бил тема на дискусија во советот. Бев многу изненаден, а воедно и вознемирен, што моравме да дознаеме за нешто вакво од печатот“.

Советот на ФИФА во кој членува Ноендорф има 37 члена, вклучувајќи ги и Инфантино, со претставници од сите шест континентални федерации на фудбалската игра. Како што споменува Ноендорф, тоа е највисокото извршно тело на светскиот фудбал. Но, засега нема докази дека бил вклучен во какво било планирање зад ФИФА Форвард Ентерпрајзис (ФФЕ), кој наводно е во концептуална фаза повеќе од една година.

Во петокот наутро, ФИФА издаде ново соопштение, трето појаснување за два дена, инсистирајќи дека планираниот „процес на консултации бил нарушен од неточни медиумски извештаи“.

Не е веднаш јасно кои извештаи ги смета за неточни или како спречила какви било претходни консултации, но тие детали се случајни. Штетата е направена. Некои од највлијателните личности во светскиот фудбал, меѓу кои и членови на највисокиот комитет на ФИФА, беа заслепени од комплициран, контроверзен и раздорен закон затоа што немале претходно предупредување за неговото постоење.

Тоа е зачудувачки пропуст.

Моќните брокери имаат тенденција да доаѓаат со големо его, а да не зборуваме за нивното политичко влијание. Во видео објавено доцна во вторникот, истрошениот Инфантино, кој држи сценски монолог пред камерата, се обиде да го преформулира предлогот како одговор на медиумските извештаи. Планот бил погрешно разбран, рече тој, со заморен, покровителски тон, и е само негов обид да го излечи фудбалот од неговите нееднаквости.

Но, ако овој потег е преземен со добра намера – спуштете ги веѓите, ве молам – тогаш каква била доблеста во тоа да се чува во тајност? Правејќи го тоа, само ризикувал антагонизирање на членовите на меѓународната фудбалска заедница и создавање сомнеж.

Одговорот се чини дека е дека токму ова е она што му е дозволено на претседателството на ФИФА. Како такво, секое размислување за оваа епизода мора да вклучува соодветна евалуација на самата функција и границите на нејзината моќ. Ако претседателствувањето со ФИФА може да убеди некого дека иницијатива е толку длабока може да се развие надвор од комитетот и приватно, тогаш таа мора да се реформира за да се заштити од таква ароганција.

И токму тоа претерување – парадирањето со консензус – се чини дека го става Инфантино во вид на политички проблеми што толку често успеваше да ги избегне во текот на неговата деценија на функцијата.

Многу од засегнатите страни кои сега се жалат толерираа уште полошо. Светските првенства се играа во Русија и Катар под водство на Инфантино (дури и ако доделувањето на тие турнири на тие земји домаќини не го стори тој). Постапката за домаќинство на турнирите во 2030 и 2034 година беше изопачена за да се спречи Саудиска Арабија да се соочи со отпор.

Повици за бојкот се упатени и претходно, но никогаш светското првенство не било загрозено на толку сериозен начин, и покрај низата проблеми што ја нарушија играта.

Ова стана линија во песокот (можеби) затоа што се чини дека е во согласност со растечкиот модел на еднострано однесување.

Еден од честите рефрени од изминатите неколку дена е дека Инфантино се обидува да продаде нешто што не му припаѓа нему. Сè повеќе, тој се однесува како да е така, а оваа најнова афера е уште еден доказ дека, наместо администратор, тој се гледа себеси повеќе како брокер на фудбалот, сопственик на неговата моќ и арбитер за тоа за што треба да се користи.

Откако американскиот претседател Доналд Трамп ја доби инаугуративната Награда за мир на ФИФА минатиот декември, не беа презентирани никакви докази што покажуваат дека одлуката отишла подалеку од самиот Инфантино.

Кога беа воведени паузи за хидратација во секое полувреме на неодамнешното Светско првенство, ИФАБ, телото кое ги донесува законите на играта, не беше консултирано. Ниту пак му беше дадено право на глас кога речиси 30-минутната пауза беше наметната во финалето на турнирот.

Треба да се истакнат сериозни поенти. За Иран, за напуштањето на политичката неутралност и таа подбивна, неверничка прес-конференција што Инфантино ја одржа пред турнирот – моментот на „опуштање и релаксација“ кога беа поставени прашања во поддршка на казнените имиграциски мерки.

Потоа има повеќе анегдотски прашања. Аферата Фоларин Балогун. Самопрославата на неговата 10-годишнина како претседател. Или, неодамна, бурната објава на Инстаграм, во која Инфантино ги обвини своите критичари за „ширење омраза“ и го покажа својот презир кон сè што се приближува кон критика.

Ова е дел од проблемот. Во својот брз одговор на оваа криза, ФИФА откри колку била неподготвена да се објасни. Во тоа можеби лежи поалармантно сознание. Можеби немало планирана комуникациска стратегија затоа што кога Џани сака нешто да се случи, тоа е доволно.

Но, не овој пат. И спортот никогаш повеќе не смее да се најде во оваа позиција.

(Себастијан Стафорд-Блур е новинар на „Њујорк тајмс“. Текстот е објавен во „Њујорк тајмс“.)