Раде Шербеџија наполни 80 години: Легендата најдобро создава легенди

Легендарниот филмски, телевизиски и театарски актер, поет и музичар кој, преку својата богата креативност, остави неизбришлив белег на регионалната и светската сцена, Раде Шербеџија, наполни 80 години.

Многу негови соработници, пријатели и колеги, преку социјалните мрежи му го честитаа роденденот, а нам ни се допадна ФБ постот на писателот Стефан Симиќ, кој ви го пренесуваме во целост:

„Тешко дека некој во овие наши простори успеал да направи сè.
И наместо еден, беше како да проживеал десет животи.
Раде Шербеџија.

Наполни 80 години.

Сè стигна, само не и да умре.
Да беше така, ќе слушавме како е најголем, најдобар, а потоа полека ќе го заборававме…

Тој не им го овозможи тоа на многумина, кои ги претпочитаат мртвите пред живите,
За подоцна да замислат што не можеле да кажат и видат во својот живот.

Шербеџија, за разлика од многу уметници, има нешто што се нарекува здравје.
Не здравје да се криеш од животот, како хипохондрик,
Туку здравје да го гушнеш животот и сите негови страни.

Од тоа здравје, не само физичко, зрачи со траење,
Се што направи, остана незаборавно и безвременско.

Тој има редок дар да го претвора просекот во гениј.
Од мало да направи големо.

Да направи нешто од ништо.

Во негово друштво, секој станува Некој…

Многумина, наместо да учат од Шербеџија, се обидоа да го срушат.
Ги мачеше тоа што играше Руси, што одеше во Холивуд, што ја чуваше Југославија, што беше Србин, што беше Хрват.
Наместо да го разберат најважното – мудроста да го спојат она што другите го разделуваат и да го земат она најдоброто.

Не да водат бесмислени војни, туку многу поважни.
уметнички,

Кои ги комбинираат разликите и обединуваат.

Она што го прави Шербеџија посебен, покрај тоа што го слави животот, е тоа што ги слави луѓето.
Легендата најдобро создава легенди.

Сите ние пораснавме покрај него и со него.

Во Југославија, тој секогаш беше прв на листите на популарност. Денес, многу нови Шербеџии не можат да дојдат до израз.

Од разни натрапници, без стил и дух, кои нè малтретираат со своето постоење.

Времето се смени.

Сè се смени.

Само Шербеџија не.

Нè научи најважното – да сакаме.

Склопува расклопува.
Го мири скараното.
Го простува непростливото.

Како древен мудрец кој видел и доживеал сè.
И со моќта на зборовите и духот, без омраза,
Тој им помага на некои нови деца.

Не е лесно да се биде најдобар дури и за една сезона, а тој ја носи таа аура во текот на целиот свој живот.
Толку беше добар во сè што правеше,
Што почна да се подразбира.
Па и да се повлекува, свесно.

Најтешкото нешто во уметноста е да се биде надвор од конкуренција.

Во стилот: „Дај, пушти не малку нас.“

Пушти и препушти Шербеџија многу улоги.

А можеше да направи уште повеќе.

Можеби свесен дека овие наши простори се премногу тесни за многу работи.

Во меѓувреме, се измеша со народот.
Се дружи со луѓе.

Понекогаш го слушам сопственикот на меаната во која оди во Фажани, спроти Бриони,
Како се жали кога Раде ќе испие повеќе.

Ех, да ми е тоа е најголемиот проблем во мојот живот.
Шербеџија редовно да ме посетува и да се опива.

Како и да е, животот минува, луѓето си одат.

Останува само Шербеџија.

Кога одиш на неговиот концерт, гледаш како времето застанало.

Како што пее во „Не се откажувај, Инес“, нема да имам со кого да останам млад кога вие ќе остарите.

И таа младост ќе ми падне тешко.

Шербеџија живее  како некој кој ја знае својата младост.

Не наседна на идентитети, поделби и невозможности.

Секогаш пркоси, се буди, иницира и се спротивставува.
И тоа го прави со таква леснотија
Да се ​​прашаш:

Дали овој човек некогаш работел во својот живот
Или само играл?

Фудбал, уметност, музика, глума… што и да е.

Претпоставувам дека леснотијата е една од тајните, кога мајсторството повеќе не е видливо.
Станува дел од човечката природа.

Тој го направи она што е најтешко во уметноста.
Тој го создаде својот правец и стана неспоредлив.

Многумина, повеќе или помалку, личат на него.

И тој успеа, што е уште потешко, да не се занесе од она што го создаде.
Како да ги изгуби своите награди или да ги чува некаде на некој таван.

Така живее.

Неоптоварен од себеси,

Напротив, тој игра и и ги разигрува луѓето околу себе, како добар фудбалер на средина од теренот или тренер,
Што го прави тимот подобар.

Би биле многу посиромашни без него.

Ова најдобро се гледа кај оние кои немаат ништо од Шербеџија во себе.

Речиси половина век е разликата меѓу нас двајцата.

Претпоставувам дека тоа е еден од најголемите успеси во животот.

Дека некое дете таму пишува текст за тебе за твојот осумдесетти роденден, а вие никогаш не стр воделе сериозен разговор.

Тоа значи дека живееш.
Ти и твојот дух.

И дека ниту времето ниту годините не можат ништо да ти направат.

Што останува?

Останува само тоа.

Човекот кој нè направи подобри луѓе и ги  гушна овие наши простори како малку кој.

Со зборови.
Со глас.
Со песна.
Со душа.
Со нежност.

Доста му ги барваме мааните.

Ајде малку да го сакаме.

И да ти се заблагодариме.

Среќен 80-ти роденден, мајсторе“.

Шербеџија не пее, глуми песна: Незаборавна вечер во Филхармонија со боемот и уметник