Oтишла на сезонска работа за да го прехрани семејството, но станала робинка: „Ја удирав главата од ѕид“

Наместо сезонска работа, таа завршила на фарма каде што работела без плата, живеела во нехумани услови и претрпела злоупотреба.

Вака изгледал нејзиниот живот на фарма за овци во Шпанија речиси две години, тврди 50-годишната Мароканка Фатима, што сега довело до апсење на тројца мажи осомничени за трговија со луѓе.

Фатима го напуштила Мароко за Шпанија пред шест години како сезонски работник за да бере јагоди. Коронавирусот ги нарушил тие планови, нејзината работна дозвола истечела и наместо да се врати дома, таа решила да остане и да се обиде да заработи пари за својот сопруг и четири деца.

Бидејќи немала дозвола за престој, се снаоѓала работејќи разни работи. Се грижела за деца и стари лица, печела леб и шиела чевли. Таа била особено ранлива со оглед на тоа што била неписмена и не го знаела шпанскиот јазик. Нејзиниот татко ја зел од училиште кога имала шест години за да работи на семејната фарма во Мароко.

На почетокот, нејзиниот брат, кој живеел во Шпанија, ѝ помогнал, но бидејќи се плашел дека ќе западне во неволја затоа што немала документи, ѝ нашол работа на фарма во регионот Кастиља и Леон. „Тогаш започнала кошмарот“, изјавила таа за Гардијан.

На почетокот работела на фармата со друга Мароканка која преведувала и ѝ помагала. Сопствениците, вели таа, на почетокот се однесувале фер кон нив, но наскоро забележала дека нешто не е во ред. Никогаш не добила договор за работа, а првите три месеци добивала вкупно 900 евра, иако минималната плата во Шпанија во тоа време била околу 1.425 евра месечно. После тоа, тврди таа, не добила ниту еден цент. Нејзиното семејство ѝ рекло дека ги инвестираат парите во средување на нејзината дозвола за престој, поради што не можеле да ѝ ја исплатат платата.

Кога втората работничка ги добила документите и ја напуштила фармата година и пол подоцна, целата работа паднала на Фатима. Таа вели дека работниот ден почнувал околу два часот наутро и завршувал доцна навечер. Таа садела и берела зеленчук, ги молзела овците, ги хранела животните, ги чистела кокошарниците и ги вршела сите други работи на фармата. Таа проценува дека работела до 19 часа на ден, седум дена во неделата. „Не можев повеќе да издржам. Да останев таму, веројатно ќе се самоубиев“, рекла таа.

Заминувањето на втората работничка, вели таа, означило пресвртница. Освен што била оставена сама да ја заврши целата работа на фармата, таа тврди дека тогаш започнало физичкото и сексуалното злоставување. Таа вели дека нејзиниот син и татко ја тепале и ѝ се заканувале со уште полошо насилство. „Еднаш ми ги прегази нозете со трактор. Го прашав зошто ми го прави тоа, а тој одговори дека го заслужувам тоа и дека би сакал да ме прегази“, рекла таа.

Таа живеела во мала барака без греење. Во текот на зимата, температурите паѓале на минус шест степени Целзиусови, а единствениот грејач, кој ѝ го дал Мароканец кој повремено доаѓал на фармата да купи млеко, бил одземен од сопствениците.

Откако ги прашала кога ќе ја добие платата и документите, таа тврди дека нејзиниот татко и син една ноќ ги скршиле вратите и прозорците од нејзиниот сместувачки капацитет. „После тоа, се чувствував како да спијам на мраз“, рекла таа. Немала вода за пиење ниту бања. Користела црево за да го напојува добитокот за перење, а тоалетот бил дупка во земјата.

Смееше да ја напушти фармата само еднаш на секои две недели, кога ја возеле до блиската продавница. Сопствениците ѝ рекле да не се обраќа на полицијата бидејќи ако ги контактира, веднаш ќе биде депортирана во Мароко.

Се што можела да мисли е да не се врати дома со празни раце. „Ја удирав главата од ѕидот. Мислев или да си заминам со моите документи или да бидам мртва“, се присети таа.

Кон крајот на 2023 година, полицијата добила дојава дека жена што била експлоатирана е држена како заробеник на фарма. По месеци истрага, полицајци специјализирани за борба против трговијата со луѓе, заедно со трудовиот инспекторат, извршиле рација на фармата.

Ја пронашле Фатима во екстремно лоши и нехигиенски услови, без електрична енергија и основни услови за живот. „Помислив: што и да се случи, само дозволете ова да заврши“, рече таа.

По нејзиното спасување, ѝ помогна католичката верска заедница Адоратрисес, која им помага на жртвите на трговија со луѓе. Организацијата ѝ обезбеди сместување, ѝ помогна да најде работа и нов дом и ѝ овозможи повторно да ги види своите деца.

Раководителката на нивната филијала во Бургос вели дека Фатима првично била повлечена, исплашена и не сакала да ја напушти својата соба. „Денес таа е сосема поинаква личност. Кога влегува во соба, таа носи радост“, рече таа.

Фатима сега има законско право да работи во Шпанија и се надева дека правдата ќе биде задоволена. „По сè низ што поминав, им верувам на институциите. Горда сум што издржав. Сега сакам да започнам нов живот и да го доведам моето семејство со мене“, рече таа.