Од каде е склоноста на Ѓоковиќ за самосаботажа

Во текот на изминатите 11 години во машкиот тенис, за време на кои Новак Ѓоковиќ се искачи до доминација и неверојатно се позиционираше како еден од најголемите тенисери во историјата, единствениот пат кога неговиот успех беше доведен во прашање беше по летото 2017 година, кога трпеше многу месеци поради повреда на лактот.

Повредата стана точка на расправија меѓу него и неговиот тогашен тренер Андре Агаси, кој подоцна рече дека брзо предложил операција. Но Ѓоковиќ реши да ја санира повредата со одмор од шест месеци, верувајќи дека неговото тело е изградено за природно да се лекува. Тоа не беше. По враќањето на болката и раните порази следната година, Ѓоковиќ конечно беше опериран во февруари 2018 година. Додека ја преваруваше вината што се согласил на операцијата, плачеше со денови.

Во вторникот, Ѓоковиќ го даде своето прво целосно интервју по неговото депортирање од Австралија, откако пристигна во земјата без да биде вакциниран против ковид. Ѓоковиќ призна дека, како што стојат работите во светскиот спорт кој се движи од држава до држава секоја недела, неговиот невакциниран статус значи дека тој не може да игра на повеќето турнири. „Тоа е цената што сум подготвен да ја платам“, рече тој.

Во истиот здив, Ѓоковиќ со насмевка рече дека во таков критичен момент во тениската историја тој разбира дека неговите постапки може да му ја одземат можноста да освои најголем број на грен слем турнири. Тој ја обликуваше својата одлука со слободарски термини: „Принципите на одлучување за моето тело се поважни од која било титула или што било друго“.

Разговорот на Ѓоковиќ со Би-Би-Си беше потсетник дека неговата склоност кон самосаботажа стана карактеристична особина. Принципите што го натераа толку да не сака операција во 2017 година не беа во склад со реалноста. По неговата операција, тој ги освои последните два грен слеми во таа сезона во 2018 година и оттогаш освои осум. Најконтроверзниот момент на теренот во неговата кариера досега, неговото исклучување од Отвореното првенство на САД во 2020 година откако ненамерно удри линиска судија со топка, дојде по редици промашувања од кои не успеа да научи.

Еве го тој самиот повторно, неговиот најголем непријател. Додека Ѓоковиќ се обидува да се движи низ светот додека не е вакциниран – и додека неговиот најголем ривал, Рафаел Надал, само што го искористи неговото отсуство за да ја освои историската 21-ва грен слем титула на Австралија Опен – според АТП 99% од најдобрите 100 сега се вакцинирани. Тој остана сам.

Во контекст на неговата кариера, тврдоглавоста на Ѓоковиќ беше квалитет за восхит. Тој се појави кога Роџер Федерер и Надал се натпреваруваа да бидат најдобри во нивната генерација, но тој имаше храброст не само да верува дека може да го скрши дуополот, кога толку многу се распаднаа во нивно присуство, туку тој го стори тоа на време. Тој ја помина својата кариера постојано закрепнувајќи се од невозможните дефицити, пркосејќи ѝ на толпата што мрмореше за негова демисија.

Иако е непроценлив квалитет како елитен спортист, надвор од спортскиот меур тие квалитети честопати само се скенираат како себични и пресамоуверени. И покрај тоа што искуството два пати да биде приведен во Австралија и потоа депортирање може да наведе некои да размислат за своите одлуки и да се залагаат да си го олеснат животот, тешко е да не се мисли дека искуството само дополнително ги зајакна верувањата на Ѓоковиќ.

За време на неговото интервју, Ѓоковиќ постојано се обидуваше да се дистанцира од антиваксерското движење. Неговите постапки зборуваат погласно од зборовите. Иако можеби нема јавно да шири теории на заговор за ковид, тој очигледно беше подготвен да ризикува да го шири вирусот кога реши да направи интервју со новинар на L’Équipe во декември два дена откако беше позитивно тестиран. „Никогаш не бев против вакцинација. Разбирам дека на глобално ниво секој се обидува да вложи голем напор за справување со овој вирус“, рече тој. Тој го препознава ефектот што пандемијата го имаше врз светот, но сепак се откажа од сегашниот притисок за нејзино решавање.

Ѓоковиќ понатаму тврдеше дека го држи својот „ум отворен“ за вакцинација во иднина, но тој го предвиде целото ова сценарио пред речиси две години во широко распространета онлајн дискусија со неговите колеги српски играчи. Долго пред да излезат вакцините на виделина, тој ја изрази својата загриженост за можноста да мора да се вакцинира за да патува. Повеќе од една година од почетокот на кампањата за вакцини, постојат бројни видови вакцини и одговори на многу прашања што би можел да ги бара Ѓоковиќ. Наместо да има отворен ум, се чини дека неговите мисли се наместени веќе некое време.

Иако можеби не сака да се гледа како некој што активно води кампања против вакцинацијата, резултатот од неговите постапки е очигледен. Ѓоковиќ веќе се погрижи дека ќе го слават таквите луѓе и екстремната десница, а зборуваше и начинот на кој мршојадците се спуштија за време на неговиот престој во Австралија, при што неговото семејство дури кршеше леб со Најџел Фараж во ресторанот на Ѓоковиќ додека следеа едно од судските рочишта на Србинот.

Реалноста за Ѓоковиќ сега не се разликува од двете одлични тениски недели во Австралија по неговата депортација. Овој спорт не запира за никого и останатите 99 играчи во топ 100 ќе продолжат да се натпреваруваат низ целиот свет. Сè додека Ѓоковиќ чекори по овој пат и остануваат ограничувањата за вакцинација, тој ќе мора да се соочи со последиците од неговите одлуки. (Гардијан)