Израел ја губи војната со Хамас, но Нетанјаху никогаш нема да признае
До неодамна, воениот наратив за Газа беше во голема мера контролиран од израелските одбранбени сили (ИДФ) и Министерството за одбрана на земјата. Меѓународниот углед на Израел драстично опадна по убиството на повеќе од 20.000 Палестинци, ранувањето на повеќе од 50.000 и уништувањето на голем дел од Газа, но ИДФсепак можеше да продаде веродостојна приказна за сериозно ослабениот Хамас, дури и тврдејќи дека војната во северна Газа е во голема мера завршена, а успехот во јужна Газа ќе следи бргу. Наративот беше помогнат од сериозни тешкотии за неколкуте новинари кои сè уште работат во Газа, вклучувајќи го и ризикот за нивната лична безбедност, додека меѓународните репортери беа заглавени во Ерусалим и зависни од изворите на ИДФ.
Тоа се смени кога почна да се појавува поинаква слика. Прво, немаше докази за тврдењата на ИДФ за штаб на Хамас под болницата Ал-Шифа, потоа ИДФ не можеше да ја идентификува локацијата на израелските заложници и покрај тоа што има една од најнапредните разузнавачки агенции во светот.
Неодамна имаше уште два инциденти. На 12 декември, имаше вешта тројна заседа организирана од паравоените сили на Хамас во дел од Газа, наводно контролиран од израелските сили. Единица на ИДФ беше нападната од заседа и имаше жртви. Дополнителни трупи беа испратени да и помогнат на таа единица, а потоа беа нападнати од заседа, како и засилувањето. Десет војници на ИД беа убиени и други тешко ранети, вклучително и еден полковник и тројца мајори од елитната бригада Голани. Тоа што Хамас, наводно десеткуван и со илјадници веќе убиени војници, можел да спроведе таква операција насекаде во Газа и тоа во област, наводно, веќе под контрола на ИДФ, треба да предизвика сомнеж околу идејата дека Израел постигнува значителен напредок во војната.
Дополнителна индикација дојде неколку дена подоцна, кога тројца израелски заложници успеаја да се извлечат од своите киднапери, за да бидат убиени од војниците на ИДФ, иако без кошули и со бело знаме. Она што оттогаш ги влоши состојбите и предизвика значителен гнев во Израел, е тоа што повиците од заложниците ги примило куче-трагач на ИДФ опремено со аудио, пет дена пред да бидат убиени.
Постојат и други, пошироки индикации за проблемите на ИДФ. Официјалните податоци за жртвите покажуваат повеќе од 460 воени лица убиени во Газа, Израел и окупираниот Западен Брег и околу 1.900 ранети. Но, други извори укажуваат на многу поголем број ранети. Пред десет дена, водечкиот израелски дневен весник „Једиот Ахронот“ објави информации добиени од одделот за рехабилитација на Министерството за одбрана. Весникот ги процени жртвите на повеќе од 5.000, при што 58% од нив се класифицирани како сериозни и повеќе од 2.000 официјално се признати како инвалиди. Имаше и голем број жртви од пријателски размени на оган, при што „Тајмс оф Израел“ објави 20 од 105 смртни случаи од таков оган или од несреќи за време на борбите.
Генерално, ИДФ сè уште ја следи добро извежбаната доктрина на Дахија за употреба на масовна сила како одговор во нерегуларна војна, за да предизвика голема социјална и економска штета, да ја поткопа волјата на бунтовниците да се борат и истовремено да ги одврати идните закани за безбедноста на Израел. Но, тоа оди многу погрешно. Критиките доаѓаат од неочекувани страни, вклучително и од поранешниот министер за одбрана на Обединетото Кралство, Бен Валас, кој предупреди на последици што ќе траат 50 години. Дури и администрацијата на Бајден станува целосно немирна околу она што се случува, но Бенјамин Нетанјаху и воениот кабинет се решени да продолжат онолку долго колку што можат.
Вреди да се каже зошто. Нападите на 7-ми октомври и бруталноста со која беа изведени ја погодија израелската претпоставка за безбедноста до срж, поради што големото мнозинство израелски Евреи продолжија да го поддржуваат одговорот на Нетанјаху. Но и тоа се распаѓа и се влошува со убиството на тројцата заложници од страна на војниците на ИДФ.
Ефект од сето ова е што командантите на ИДФ се под огромен притисок да успеат и ќе одат толку далеку колку што ќе дозволи воениот кабинет. Многу од тие команданти се многу интелигентни луѓе и сега ќе знаат дека, и покрај сета реторика на Нетанјаху, Хамас, или барем идеите на Хамас, не можат да бидат поразени со воена сила. Тие, исто така, знаат дека додека разговорите се во застој, притисокот од семејствата на заложниците наскоро може да резултира со нова хуманитарна пауза. Затоа, нивна цел ќе биде да го оштетат Хамас колку што можат, најбрзо што можат, додека можат, без оглед на цената за Палестинците. Доказ за овој пристап се интензивните воздушни напади оваа недела.
Она што го прави тоа возможно е зависноста на Нетанјаху од екстремистичкото малцинство на религиозни фундаменталисти и распространети ционисти во неговата влада. Тие немаше да имаат пошироката поддршка да не беше трагедијата од 7 октомври, но тие прават се повеќе и повеќе штета на долгорочната безбедност на Израел. Не само што Израел ризикува да стане несакана баба рога држава, дури и меѓу нејзините сојузници, туку исто така ќе поттикне генерација на радикална опозиција од реконституираниот Хамас или неговиот неизбежен наследник. Израел треба да се спаси од себе, но тоа ќе зависи, повеќе од се, од Џо Бајден и луѓето околу него. Можеби поттикнати од брзото менување на расположението на јавноста во Западна Европа, тие ќе мора да ја препознаат својата улога во итното ставање крај на овој конфликт. (Гардијан)