Милановиќ за убиството на семејството Зец: Тоа беше пљачка на богат месар

Хрватскиот претседател во вителот на обвинувања на 30-годишнината од ликвидацијата на српското семејство Зец во Загреб

Откако ја одликува поранешната премиерка Јадранка Косор, хрватскиот претседател Зоран Милановиќ изјави дека луѓето од нејзината поранешна партија се прават дека не постои. „Мило ми е што со овој мал гест успеав да го одбележам датумот на потпишување на договорот за пристапување во ЕУ“, рече тој.

Запрашан за неговата изјава за обештетувањето на семејството Зец од Загреб убиено во 1991 година, тој рече дека можеби звучела грубо. „Центарот за мировни студии рече дека застанав на страната на злото со Младиќ и Туѓман. Ова се луѓето кои побараа ревизија на ослободителната пресуда за хрватските генерали. Жртва број еден е загрепски месар кој на многумина им позајмил пари. Се најде една група криминалци и во униформите на хрватската полиција. Човекот е богат, може да се ограби, а тој е Србин и никој нема да трепне. Три недели претходно падна Вуковар. Хрватска нема никаква врска со овој чин…

Овој случај е случај на грабеж во кој човечката алчност и зло, без разлика во какви униформи, се во пеколот на војната, пет воени хиени дојдоа да го ограбат Михајло Зец, го убија и ги собраа двајцата сведоци. Сопругата и помалата ќерка. Тие беа ликвидирани на Сљеме. Страшно е, но дали официјалната политика треба секоја година да си го признава гревот со кој нема врска. Нема Туѓман, ни несреќниот Владимир Шекс. Тоа е морална лихварство од кое живеат некои луѓе. Колку пати и да кажете – извинете, не е доволно – клекни, лежи…“, рече тој.

На прашањето дали хрватската држава носи кривично дело затоа што некои насилници добиле одликувања, Милановиќ праша дали сакаат да им ги одземат одликувањата.

„Ниту Пленковиќ, ниту Шекс, барем јас, ниту поранешниот главен државен правобранител не би имале проблем со апсење и страв од некого, тоа е реториката на Центарот за мировни студии. Тие во ’91 признаа сѐ во полицијата. Тие беа уапсени три дена подоцна. Се прашувам дали државата треба постојано да се камшикува по грб после 30 години. Во Славонски Брод со минофрлачи на игралишта намерно убиваа деца. Не ги знам имињата на тие деца. Ова го кажувам за конечно да се пресметам со фикцијата дека секоја жртва е иста. Ова инсистирање на едно име го докажува тоа бидејќи некои жртви очигледно имаат посебен статус. На овој начин не можеме да ги издвојуваме жртвите “, рече тој.

„Не можеме да функционираме по логиката дека Србите во Хрватска се големи луѓе кои се побунија против Туѓман, а Србите преку Уна се убијци од Сребреница. Никогаш не сум кажувал расистички шеги за Србите“, рече тој.

Запрашан како не е ужаснат што Хрватска избегнала да ги казни сторителите на убиството на семејството Зец, тој рече: „Што и да кажам, ќе релативизирате. Фасцинантен е податокот дека во тоа време се случило едно такво убиство. За чудо, тоа не се повтори. Во тоа време во Загреб ништо не беше нормално, зимата 1991 година униформата служеше како одлична камуфлажа. Овие луѓе беа банда. Тие подоцна беа повикани на одговорност за воени злосторства“, рече тој.

Тој вели дека иницијативата улицата да се именува по Александра Зец постои затоа што некои се поголеми католици од папата. „Тоа е погрешен пристап кон историјата, не лекува рани. По Втората светска војна, во која беа извршени ужасни злосторства, злосторствата беа прикриени бидејќи не сакаа да ја обвинат другата страна. Ова е индивидуален ужасен чин, но не и модел на однесување во Хрватска. Не е лесно да се суди генерал на хрватската армија шест години подоцна. Сепак, нашето општество го направи тоа. Но, тоа се крвни злосторства“, рече претседателот. (Тпортал)