Македонскиот КИЦ во Софија го отвори новиот програмски циклус чествувања со омаж на Петре М. Андреевски

Македонскиот културно-информативен центар во Софија вчера свечено го отвори новиот циклус на културни и книжевни настани посветени на одбележувањето на значајни јубилеи и годишнини на истакнати личности и капитални дела што претставуваат темелни вредности на македонската национална култура, литература и духовност.

Првиот настан од циклусот беше посветен на одбележувањето на дваесетгодишнината од упокојувањето на еден од најзначајните творци во современата македонска книжевност – академик Петре М. Андреевски, писател чие творештво претставува еден од највисоките дострели на македонската литература и трајно сведоштво за духовната, историската и културната самобитност на македонскиот народ.

Свеченоста ја отвори директорот на Македонскиот културно-информативен центар во Софија, проф. д-р Зоран Пејковски, кој во своето поздравно обраќање истакна дека новиот циклус на чествувања не претставува само културна програма, туку и национална обврска кон творците што ја изградија современата македонска духовна и културна вертикала. Тој нагласи дека зачувувањето на културната меморија е чин на одговорност кон минатото, но и инвестиција во иднината, бидејќи преку книжевноста се зачувуваат јазикот, историското искуство, националната самосвест и духовниот континуитет на еден народ.

Во продолжение, проф. д-р Пејковски одржа богато книжевно излагање на тема „Жените во литературата на Петре М. Андреевски“, при што посебен акцент стави врз романите „Пиреј“ и „Скакулци“, анализирајќи ги како дела во кои женскиот лик ја достигнува својата најдлабока симболичка и егзистенцијална димензија.

Притоа, тој истакна дека жената кај Петре М. Андреевски никогаш не е само литературен лик, туку претставува духовен архетип, етичко начело и животворен принцип преку кој авторот ја гради својата филозофија за човекот, народот и историјата. Во романот „Пиреј“, жената се јавува како симбол на истрајноста, пожртвуваноста, љубовта и вечната борба за опстанок, како чувар на семејството, традицијата и националната меморија. Нејзината тивка сила, достоинството во страдањето и непоколебливата вера во животот ја претвораат во морален столб на заедницата и во најсилниот носител на надежта.

Осврнувајќи се на романот „Скакулци“, проф. д-р Пејковски нагласи дека женските ликови добиваат уште подлабока психолошка и духовна комплексност, претставувајќи ги универзалните човечки вредности – достоинството, простувањето, моралната одговорност и духовната истрајност. Според него, Андреевски преку жената создава една од најсилните поетски визии во македонската литература, во која љубовта, страдањето и надежта се претвораат во трајни категории на човечкото постоење.

Во рамките на програмата свое исклучително инспиративно и научно втемелено предавање одржа и претседателката на Друштвото на писателите на Македонија, Гордана Јовиќ-Стојковска, која говореше на тема „Столб на вселената или поттикнувач на сите движења – Жената во делото на Петре М. Андреевски“.

Поаѓајќи од антологиските дела „Пиреј“, „Тунел“ и „Дениција“, Јовиќ-Стојковска понуди длабока книжевно-естетска, културолошка и филозофска анализа на творечкиот свет на Андреевски, покажувајќи дека жената во неговото дело претставува централно егзистенцијално и симболичко начело околу кое се слеваат најважните идеи за животот, љубовта, страдањето, слободата и духовното опстојување.

Особено внимание беше посветено на различните семантички и симболички димензии на женскиот лик. Во „Пиреј“, жената се издигнува до архетип на мајката, страдалничката и чуварката на животот и националното опстојување; во „Тунел“ таа прераснува во личност што преку самоспознавање и духовно созревање ја достигнува сопствената еманципација; додека во „Дениција“ се воздигнува до возвишен симбол на љубовта, духовната полнота и космичката хармонија. Преку овие интерпретации беше нагласено дека женскиот принцип кај Андреевски претставува суштинска животворна сила, двигател на духовната преобразба и носител на човечката и културната вечност.