Што напиша германската критика за изведбата на Дино Имери на Баховите “Голдберг варијации”?
Бидна и германската мини-турнеја на Баховите “Голдберг варијации” под прстите на Дино Имери. Овој пат облечени во рувото наречено “Candlelight”, или концерт под светлината од свеќите – сѐ почеста пракса во начинот на концертирање во светот, па и во Македонија.
Не знам дали од самиот амбиент кој беше волшебен, или едноставно генијалноста на авторот со која го создал ова дело, или пак со брилијантноста на Дино во неговата изведба, но “Голдберговите варијации” не ми звучеле никогаш поубаво како овие изминати три дена по ред во Ленгерих, Варендорф и Липштад, напиша на ФБ, неговата сопруга, истакнатата диригентка Дијана Имери Илкоска.
Еве што напиша во рецензијата во “Westfälische Nachrichten” музикологот и критичар Аксел Енгелс:
“Многу добро посетениот концерт „под свеќи“ во четврток вечерта во Евангелистичката црква во Хоне се прошири многу подалеку од обичното музичко искуство со својата речиси мистична евокативна атмосфера и наместо тоа се покажа како длабоко трогателен дијалог помеѓу просторот, делото и интерпретаторот. Тој предизвика посебна привлечност кај љубителите на музиката што не може да се објасни само со програмското ветување, туку со ретката комбинација на уметничка извонредност, атмосферска густина и емоционална непосредност.
Впечатлива од самиот почеток беше концентрираната тишина, носена од чувство на зголемено исчекување. Секој музички гест, секоја нијанса и секое динамично сенчење беше перцепирано со интензивно внимание, што во голема мера се должи на чувствителното и високо диференцирано свирење на Дино Имери. Неговата уметничка личност се покажа како подеднакво обликувана од техничкиот суверенитет и интерпретативната длабочина.
Тој ги претстави познатите Голдберг варијации од Јохан Себастијан Бах, кои ги изведе без повторувања, не како монументално дело на варијациска уметност, туку како живо ткиво од емоции, структура и израз. Поединечните варијации не се појавија како изолирани единици, туку како органски поврзани станици на едно внатрешно патување, почнувајќи со едноставната, речиси медитативна Арија и расплетувајќи се во мноштво ликови и расположенија.
Дино Имери успеа да ја истакне и архитектонската јасност на делото и неговата поетска димензија. Неговото свирење никогаш не изгледаше академско, туку секогаш беше водено од интимен музички гест што ги одржуваше линиите транспарентни, создавајќи топол, речиси вокален звучен квалитет. На овој начин, фините динамички градации можеа да се расплетат со посебна импресивност, истакнувајќи ја способноста на интерпретаторот да постигне максимална експресивна моќ со минимални средства.
Тој постојано ја ставаше својата виртуозност во служба на музичкиот израз, особено евидентна во контрастните варијации, каде што ритмичката прецизност и мелодиската елеганција влегуваа во динамична интеракција. Дино Имери успеа да ги обедини разновидните стилски влијанија на делото – почнувајќи од италијанскиот кантабиле до француската орнаментација и германската контрапункциска строгост – во кохерентна интерпретација. Тој го направи делото восприемливо како целина и, преку намерното обликување на контрастите, ги откри многуте аспекти на оваа композиција.
Така, враќањето на Аријата на крајот од циклусот не беше сфатено како обично повторување, туку како еден вид враќање дома по патувањето што го трансформираше слушателот. Оваа трансформација се манифестираше во рафинирана перцепција, очигледна во тишината што следеше по последната нота. Таа тишина беше исполнета со резонанцата на она што беше доживеано и само по неколку секунди отстапи место на заслужен аплауз – видлив знак за длабокото ценење од публиката.
Посебна благодарност им се должи и на Филип Пеоски и Мелани Пеоска, чија посветеност овозможи да се реализира ваков концерт во оваа атмосфера. Со голема чувствителност, тие претставија формат што ѝ овозможи на класичната музика да се појави во посебно светло – не само преку идејата за концерт со свеќи. На овој начин, делото на Јохан Себастијан Бах, во рацете на Дино Имери, успеа да развие уникатен атмосферски квалитет и да достигне речиси безвременска димензија во која минатото и сегашноста се среќаваат на импресивен начин.
Како бис, Дино Имери ја изведе композицијата „Корени“ од Дијана Имери, инспирирана од македонски елементи. Тоа формираше фасцинантен контраст со Голдберговите варијации, а во исто време изгради мост помеѓу барокниот звучен свет и современиот музички јазик. Овој контраст не беше перцепиран како прекин, туку како збогатувачко проширување на она што беше слушнато претходно. Тука, личниот израз и културниот идентитет се споија на импресивен начин, давајќи му на концертот дополнителна димензија на автентичност.
Оваа вечер импресионираше не само преку својот музички квалитет, туку и преку својата човечка топлина. Дино Имери поседува ретка способност да ги допре луѓето, да ги поврзе и да ги инспирира – извлекувајќи ги од секојдневниот живот.”