Мистериозни пари ги преплавуваат кампањите за среднорочни избори во САД

На нешто повеќе од една недела до денот на гласањето, рекордите во озлогласено скапиот изборен систем во САД се срушени. Анализата на АФП на федералните податоци покажува дека само пет групи познати како супер PAC (политички акциони комитети) учествувале со речиси една третина од непартиските трошоци во овој изборен циклус, заклучно со 25 октомври.

Три од петте групи се наклонети кон републиканците, а околу две третини од потрошените милијарда долари ќе бидат за Републиканската партија (GOP), поткрепена од ултра богати донатори наклонети кон републиканците, како што е Илон Маск – клучен сојузник на претседателот Доналд Трамп. Само Маск вложил речиси 450 милиони долари во републиканските групи, вклучувајќи го и најголемиот од супер PAC, Фондот за лидерство во Сенатот.

Во меѓувреме, демократите имаат предност во собирањето средства кога станува збор за директни донации за кампањите на кандидатите и за националните комитети на партијата. Демократските кандидати во конкурентните трки за Сенатот и Претставничкиот дом постојано ги надминуваат своите републикански колеги. Тоа сугерира дека помалите донатори во демократската база се многу мотивирани.

Но, мачните изборни закони во САД наметнуваат строги ограничувања за тоа колку поединци можат да дадат, додека нема ограничување – или навистина никаква контрола – за тоа колку супер PAC групите можат да им дадат на кандидатите. Петте гигантски трошачи во овој циклус се технички мешавина од супер PAC и хибридни PAC, субјекти кои дури и не постоеле пред 2010 година.

Тие произлегоа по пресуда на Врховниот суд, позната како Citizens United, која пресуди дека владата не може да го ограничи политичкото трошење од страна на корпорациите, синдикатите и другите групи ако ги трошат независно од кандидатите. Одлука на понискиот суд пресуди дека овие организации можат да соберат и неограничен износ пари од донатори. Резултатот беше дека големите донатори можат да насочат огромни суми пари за да се обидат да влијаат на изборите и да останат анонимни со донирање преку секундарни организации.

Спротивно на тоа, директните придонеси за официјалната кампања на кандидатот се ограничени на само 3.500 долари, а донациите за националните партиски комитети имаат ограничување од 44.300 долари.

Трошењето на PAC се зголеми уште повеќе за време на ерата на Трамп, а мегамилионските донации на Маск ја опфаќаат новата реалност на политиката „плаќај за да играш“.Но, само парите не се доволни, вели Џен Хирвиг, вонреден професор по социологија на универзитетот SUNY-Stony Brook.

„Она што го видовме е дека дури и во трките каде што се трошат стотици милиони супер PAC долари, тоа нема да го купи резултатот кога немате ентузијазам или поддршка од граѓаните во таа одредена јурисдикција.“

Низ целата земја, супер PAC-овите вложија многу повеќе од своите пари во натпреварите за Сенатот и ги потрошија главно на реклами за напад. Изборите за Сенат во Тексас се на врвот на листата во однос на трошоците. Демократот Џејмс Таларико се соочи со повеќе од 200 милиони долари отпор од надворешни групи за трошење, додека се обидува да стане првиот демократ што ќе победи на трката за Сенат во Тексас од 1988 година.

Втори се специјалните избори за Сенат во Охајо, каде што демократот Шерод Браун исто така се соочи со обемни надворешни трошоци против него – речиси 170 милиони долари – додека се обидува да се врати во Сенатот.

Овој голем обем на реклами за напад е типичен, вели Хирвиг, бидејќи супер PAC-овите имаат тенденција главно да произведуваат негативна медиумска содржина, правејќи ја „валканата работа“ на напаѓање на противниците на нивните омилени кандидати. Дури и ако тоа не гарантира победа, постојаната негативност „е проблем бидејќи се храни со нашето чувство на разочарување и ниска доверба [и] доверба во институциите што нè управуваат“, рече Хирвиг.