Слепа ли е Бугарија за опасното политичко лудило на Русија?


Како може да се препознае опасно политичко лудило? Ако водењето на агресивна освојувачка војна, бомбардирањето и уривањето на големите градови и  убивањето деца во име на царските цели не беа доволни за некого, следните зборови на очигледна лудост би можеле сепак да ги натераат да размислуваат. Што рече Медведев:

„Руската војна во Украина е света битка со сатаната, а Москва може да ги испрати сите свои непријатели во огнената Геена. Русија мора да го запре врховниот владетел на пеколот, без разлика кое име го користи, бидејќи неговата цел е уништување, а нашата цел е Русија да е огромна и богата земја. Не ни требаат туѓи територии, имаме се во изобилство. Меѓутоа, ова   нашата земја, која ни е света, на која живееле нашите предци и на која живее нашиот народ денес. што никому нема да ја  дадеме, го браниме нашиот народ, се бориме за целиот наш народ, за нашата земја, за нашата илјадагодишна историја.

Се бориме против оние кои не мразат, кои ни го забрануваат јазикот, нашите вредности, па дури и нашата вера, кои влеваат омраза кон историјата на нашата татковина. Денес, дел од светот на умирање е против нас-  колекција на луди нацисти зависници од дрога, дрогирани и исплашени луѓе, лаење кучиња од западната одгледувачница. Тие немаат вера и немаат идеали, освен безобразните навики што ги измислија и стандардите на двосмисленост што ги всадија, негирајќи го моралот даден на нормалните луѓе. И кога гнилиот светски поредок ќе се сруши, тој ќе ги закопа сите свои надмени свештеници, крволочни агенти, подбивачки слуги и робови без совест“.

Овие епски озборувања на маалски лудак официјално ги пренесува ТАСС, бидејќи се своевидно обраќање на Дмитриј Медведев, шефот на руската држава од 2008 до 2012 година, посветено на рускиот ден на националното единство. Медведев, исто така, моментално е на висока функција и посветено му служи на режимот на Путин, иако  се прикажуваше како „либерален модернизатор“ додека беше претседател. Да беше обичен човек во нормална земја, таквата изјава веднаш ќе ги активираше болничарите облечени во бела боја кои ќе се погрижат агресивното лудило да не се претвори во социјална катастрофа.

За жал, светот нема такви институции, а единствениот начин (без директно соочување со лудилото)  да го скроти e со помош на Украина во нејзината фер борба. Фала му на Бога, бугарскиот парламент конечно реши целосно да ја поддржи Украина и со тоа даде сигнал дека Бугарија го препознава опасното политичко лудило.

Степени на слепило во Бугарија

Зошто, сепак, дел од Бугарија е слеп за тоа? Слепилото кај нас има многу степени. Најлошиот степен го демонстрираат некои наводно интелигентни политичари или интелектуалци со постојан пристап до националниот етер  кои ги сфаќаат гневовите еден на еден Путин/Медведев како божествени откритија на вистината. Овие следбеници на нашите московски откритија се, на парадоксален начин, и Трамписти, бидејќи се надеваат дека Доналд Трамп од внатре ќе го претвори Западот во западна, луда Русија.

Полуслепите признаваат дека рускиот случај е политичко лудило, но тврдат дека не се разликува од лудилото на другите (Украина, САД) и дека треба само да се држиме настрана од двете. Еве ги бугарските „неутралисти“ на чело со претседателот Румен Радев и БСП, кои инсистираат  да ја осудиме агресијата на Путин во Украина и да не им дадеме ниту еден шаржер на Украинците (иако даваме) за да не го „разгориме конфликтот“. Да го оставиме лудакот да лудува, да не го закачаме за да не нè забележи – ова е народната мудрост на која се потпира нивната позиција.

Оставајќи ги настрана различните внатрешни противречности на позицијата, нејзината главна маана е што ја става Бугарија во ној поза, но тоа што вашата задна страна завршува во воздух не ве прави невидливи за политичкото лудило. Згора на тоа, не им е толку важно што правите, туку што тие мислат за вас. Русија веќе ја прогласи Бугарија за непријател, еднострано и го прекина гасот и не е јасно зошто бугарските политичари на високи позиции замижуваат пред овие факти.

Стратешко лудило и стратешко слепило

Навикнатите на бугарската политика веднаш ќе се спротивстават на досегашната анализа и ќе обрнат внимание на разликата помеѓу тоа некој да биде луд и да се преправа дека е луд. Режимот на Путин, би рекле, е совршено рационален, но само има интерес да се преправа дека е луд во моментов. Во теоријата на рационален избор, ова е легитимна преговарачка стратегија – ако го убедите вашиот противник дека сте спремни да одите до крај, тој ќе прифати поголеми компромиси. Затоа Русија одвреме-навреме „пушта“ некоја сосема луда порака, која е дел од нејзината генерална стратегија на заплашување.  Путин сака да биде шампион во оваа покер игра и засега му оди прилично добро.
 
На истиот начин интелектуалното слепило во однос на лудилото кај нас може да се толкува не како хендикеп, туку како стратегија – се правиме слепи за да извлечеме некакви лични и партиски придобивки. Некои добиваат можност да се однесуваат интересно и различно од мејнстримот во  националниот етер, други – повеќе да освојат туѓ глас (или така мислат). Трети, пак, директно се обложуваат на можна руска окупација и прават досие од сега. Проблемот со стратешкото лудило и стратешкото слепило е во тоа што додека некој се преправа дека е луд, можеби всушност ќе полуди. Слично на тоа, долгото затворање на очите и закопувањето на главата во песок почнуваат да не се разликуваат од вистинското слепило. Лудилото бара затворање. Не можете едноставно да оставите да полуди.
 
Во предвечерието на Втората светска војна, Хитлер се чинеше дека е најуспешниот „стратешки лудак“, кој само со закана од војна ги освои Судетската област и Австрија. После тоа, со молскавични „специјални операции“ – молскавична војна – ја освои Полска, а по неа и цела Европа. Но, на крајот, стратешкото лудило стана апсолутно реално – Германија ја даде втората  од сите свои жртви во последните десет месеци од војната, кога немаше апсолутно никаква  рационална смисла да се дава отпор а отпор и сè што беше добиено, беше изгубено. И Путин и Медведев се опиваат од сопствените зборови и не можат да се третираат како едноставни прикази на „стратешко лудило“. И, ако е тоа така, „стратешкото слепило“ на некои бугарски политичари не само што е неоправдано, туку и многу опасно. (Дневник.бг)