„Се сеќавам само на експлозијата“: Исповед на српскиот патник од авионот на „Рајанер“

Љубиша Каровиќ се сеќава на експлозијата непосредно пред речиси да биде извлечен од авионот. Громовитиот шум од кршењето на прозорецот што го разбуди од сон на седиштето 11Ф, неговото седиште до прозорецот на летот на „Рајанер“ рано наутро од Грција до Германија.

Единаесет дена и 11 ноќи подоцна, тоа останува прелудиум „кон хаосот, катастрофата“ што го држи буден ноќе.

„Експлозијата е она што го паметам“, вели српскиот претприемач во интервју за „Гардијан“.

Со главата потпрена на вратно ортопедско помагало, очите вперени во средната далечина, тој додава: „Тоа е бучавата пред хаосот, бучавата што секогаш е присутна кога ги затворам очите за да заспијам“.

Болката сè уште го прогонува Љубиша Каровиќ, и лесно е да се разбере зошто. Изгорениците и модринките на неговата десна рака, кои се издигаат до пазувите и градите, се сведоштво за факт што малкумина ќе го заборават: дека 61-годишникот е единствениот човек што бил извлечен од прозорецот на авионот – исфрлен на средина од летот во околности што сè уште се истражуваат – и преживеал.

„Имам среќа“, вели тој со малку потценување додека удира мува на тремот од скромната вила што ја изнајмил во Катерини близу до Солун. „Не се сеќавам многу и главата и вратот сè уште ме болат, но сè уште сум жив. Можеби беше безбедносниот појас, фактот што сè уште бев врзан. Но, можеби е судбина. Верувам во Бога и му се заблагодарувам секој ден“.

Поминаа едвај 100 часа откако Каровиќ беше отпуштен од болница. Шокот, вели тој, бил огромен, но фактот дека воопшто може да ја раскаже приказната е ништо помалку од чудо. Неговиот грчки адвокат, Василис Цијарас, го опишува жилавиот татко на две деца како „по грешка жив“.

„Љубиша се нурнуваше во и надвор од смртта“, вели тој. „Кога кабината го изгуби притисокот, тој беше фрлен низ прозорецот од градите нагоре и веднаш ја изгуби свеста. Тој беше во тој авион што се упатуваше кон Германија за да го прослави роденденот на својот брат. Наместо тоа, на 15.000 стапки заврши со главата и десната рака надвор од авионот додека тој се движеше со брзина од повеќе од 600 км/ч. Замислете го тоа! Тој погледна во смртта, во тој друг свет и се врати“.

Патниците на летот FR1879, вклучувајќи ја и сопругата на Каровиќ, Светлана, која седеше на 14Ц, три реда зад нејзиниот сопруг, сè уште имаат живописни сеќавања на моментот кога прозорецот се скрши, маските за кислород се спуштија, вревата што следеше додека шишиња и други предмети летаа низ воздухот и сопатниците го зграпчуваа Љубиша, очајно обидувајќи се да го држат на место.

„И јас се стрчав. Никој од кабинскиот персонал не помогна. Тоа беа патниците“, вели таа. „Еден човек, мислам дека беше Албанец, беше неверојатен. Се обиде да го блокира прозорецот, прво со торба која веднаш беше вшмукана, а потоа со куфер, што функционираше. Вечно сме му благодарни“.

Се смета дека неподносливите моменти кога го видела нејзиниот сопруг „половина во и надвор од авионот“ траеле помеѓу една и пол и две минути.

„Ми кажуваат дека двапати и повторно сум се онесвестил во авионот и дека лицето ми било накратко деформирано поради притисокот, напливот на воздух“, тивко зборува Каровиќ. „Сопругата ме потсетува на тоа“.

„Рајанер“ ја бранеше работата на својот персонал, велејќи дека кабинскиот персонал завршил „феноменална работа“. Цијарас, адвокатот, се спротивставува на ова. Иако синот на Каровиќ, Даниел, кој го резервирал летот, бил контактиран од компанијата, ниту Љубиша ниту Светлана не биле повикани ниту добиле никаква помош или поддршка, вели тој.

„Немаме никаква жалба до пилотот, кој ги следеше безбедносните протоколи и се справи со ситуацијата многу добро“, додава Цијарас, осврнувајќи се на брзото спуштање што пилотите се принудени да го прават во случај авионот да изгуби притисок во кабината. „Мојот клиент се онесвести два или три пати, еднаш надвор од авионот кога беше извлечен од прозорецот, и двапати внатре кога, повторно, ја изгуби свеста. Во ниту еден момент екипажот во кабината не понуди помош“.

„Рајанер“ го оспори ова тврдење, велејќи дека за време на депресуризацијата и брзото спуштање на пониска надморска височина, сите патници и екипажот во кабината се должни да ги врзат безбедносните појаси и да стават маски за кислород. „Штом авионот се спушти на безбедна надморска височина, нашиот екипаж во кабината му се обрати и му помогна на г-дин Каровиќ, преместувајќи го на алтернативни седишта (до неговата сопруга) и организирајќи лекар во авионот да седи со нив додека авионот безбедно не слета во Солун. Тие исто така организираа медицинска помош да биде присутна при слетувањето во Солун“, се вели во соопштението на авиокомпанијата за „Гардијан“. Повикувајќи се на сведоштва, Цијарас тврди дека персоналот на кабинскиот екипаж бил парализиран од страв, можеби предизвикан од верувањето дека со драматичното губење на надморската височина авионот ќе се урне.

„Сите се согласија дека екипажот бил во состојба на шок, исплашен дека авионот ќе се урне. Другите патници се собраа и му дадоа вода на Љубиша“, вели тој.

Сопственикот на фабрика за алуминиум со седиште во Србија, која со години извезува стока надалеку, Каровиќ, долгогодишен чест патник, се згрозува од помислата повторно да патува со авион.

Лекарите предупредија дека закрепнувањето ќе биде бавно, наредувајќи му да носи протеза за врат најмалку шест недели кога ќе утврдат дали е потребна операција. „Има слики што се враќаат, бучавата од експлозијата, хаосот, но сакам да се опоравам“, вели тој. „И, да, треба да има и надомест. Не само е-пошта што се фокусирала на повторно резервирање на летот“.

На прашањето дали има порака што сака да ја пренесе, тој си дозволува да се насмевне. „Секогаш носете го безбедносниот појас. Не сакам никој да го претрпи она што ми се случи мене“.