„Не пијам додека вози Пајо“: Пред 50 години е прикажана првата епизода на „Камионџии“

Дотраениот камион со двајца возачи првпат почна да вози по автопатите на телевизијата пред точно 50 години. Култната серија „Камионџии“ слави половина век од емитувањето на првата епизода во која засмејуваше милиони гледачи.

Еден од главните правци на комедијата во нејзината кинематографска историја отсекогаш биле поджанровите „другар“, а да не зборуваме за партнерски приказни, во кои двајца пријатели, различни како денот и ноќта, создаваат хумор токму во таа динамика.

Во 1970-тите, тој го започна ситкомот „Чуден пар“ на американската телевизија, за двајца момци, сосема различни, кои стануваат цимери, и нивните авантури и несреќи.

Во истите тие години, во Југославија започна пријателството и цимерот, но во кабината на камионот, двајца великани, и во однос на глумата и погледот на светот.

Во генерално оскудните информации на 13 јануари 1973 година почна да се емитува првата епизода од серијата „Камионџии“.

Павле Вуисиќ и Миодраг Петровиќ Чкаља ги играа Пајо Чутура и Јариќ Т. Живадин или Паја и Јаре. Секој од нив со себе донесе свој стил на глума и хумор. Додека Паја беше груб, без многу движења, мимики и говор, но народски паметен, Јаре беше сосема спротивно од него.

Чкаља го негуваше хуморот на Џери Луис, со многу будалетинство, наивност и физички хумор. Таа комбинација стана победничка и затоа оваа приказна уште се гледа на југословенските простори

Но овие двајца актерски џинови приватно речиси и да не се поднесувале.

„Никогаш не го запознав Чкаља. Кога подобро ќе ги погледнете Чкаља и Павле, ќе видите дека се работи за невозможна фузија. Чкаља е стоотстотен актер и отиде до крајните граници во својата глума. Павле воопшто не беше актер. Знаеше да каже: ‘Јас само се однесувам’. И вистина е – во целиот негов живот се однесуваше “, рече сопругата на Паја, Мирјана, во книгата за Павло Вуисиќ „После фајронт“.

И покрај хемијата што ја имаа на екранот, тешко е да се замисли да седат на иста маса во кафеана. Сведоштвата на соработниците во серијата беа дека тие двајца биле толку различни ликови дури и кога се карале. Чкаља бил раздразлив, а Паја тивок човек.

Дејствието во серијата е замислено како комедија, со мали општествени коментари за многуте погрешни работи во социјализмот. Двајцата ја напуштаат редовната работа бидејќи не сакале да одат на дообразување, па стануваат приватни камионџии.

На тие нивни средби и со обичниот свет и со газдите и функционерите се правеше пресек и состојба на општеството.

Сценаристот, или со денешниот речник, креаторот на серијата, Гордан Михиќ дојде од филмскиот свет, создавајќи сценарија за некои од водечките филмови на црниот бран, па критиките на општеството апсолутно не се изненадувачки.

За да пишува што поавтентично, Михиќ поминувал време со многу возачи на камиони, а приказната за еден човек кој не сакал да се дообразува за на крајот да попушти и некако се провлекол низ вечерното училиште е делумно вистинита и заврши во серија.

Пајо и Јаре завршуваат на училиште и таму лежи комичното срце на целата серија. Тие авантури се веројатно првото нешто што ни паѓа на памет, како и одговорот на Чкаља за „Буната против дахиите“ на часот по историја. А таму, Михиќ направи добра домашна задача и помина извесно време во вечерните училишта, интервјуирајќи ги учениците.

Се разбира, не беше сè смешно и социјално критично. Михиќ донесе и емотивни детали, од кога Паја се жртвува и оди сам во затвор, за да го заштити Јаре, па сѐ до појавата на Радмила Савиќевиќ, која ги извлекува од проблемите, иако Паја побегна од неа „затоа што не сакаше да се жени“.

Во таа 1973 година конечно се појавија бои на домашната телевизија, па „Камионџии“ е еден од последните проекти изработен во црно-бело.

Оваа серија ќе остане запаметена и како последното појавување на големата актерска ѕвезда од тоа време, Александар Гавриќ. Загина во сообраќајна несреќа во 1972 година. Играше многу улоги, но веројатно најголемата е онаа на капетанот Леши во истоимениот филм. (Данас)