Се најдобро за мртвите, но што е со живите: Психолог објаснува зошто доцниме со љубезни зборови
Некролозите се полни со љубезни зборови, но многумина се прашуваат зошто луѓето не ги кажуваат додека нивните најблиски се уште живи
Кога некој ќе почине, социјалните медиуми и некролозите се исполнети со зборови како „прекрасен човек“, „посветен колега“, „одличен пријател“ или „секогаш подготвен да помогне“. Оние што починале одеднаш стануваат совршени луѓе без недостатоци. Во исто време, во текот на нивниот живот, многу од истите овие луѓе остануваат без поддршка кога им е најпотребна или се изложени на критики, озборувања и рамнодушност.
Чувство на вина
Зошто почнуваме да ги цениме луѓето дури кога повеќе не се тука? Токму на ова одговара босанскиот психолог Марко Ромиќ. Тој верува дека ова е модел на однесување што кажува многу повеќе за нас отколку за оние што починале.
– Во текот на нашиот живот, честопати не обрнуваме доволно внимание на луѓето околу нас, дури и кога се болни, минуваат низ тежок период во животот или им е потребна помош. Наместо да реагираме, честопати ги свртуваме главите. Само кога ќе се случи трагедија или кога некој ќе почине, почнуваме да изразуваме сочувство и да нудиме пофалби – вели Ромиќ за „Аваз“.
Според него, ваквите реакции честопати не се израз на она што сме го чувствувале кон починатиот, туку начин на справување со сопствените чувства на вина.
– Овие жалења честопати имаат повеќе врска со нашите сопствени неуспеси отколку со лицето кое починало. Потоа се соочуваме со она што не сме го направиле кога сме можеле – не сме помогнале, не сме дале поддршка, не сме се јавиле или можеби сме кажале нешто што не требало. Ова предизвикува грижа на совеста што се обидуваме да ја ублажиме со зборови по смртта – објаснува Ромиќ.
Најважната порака
Тој додава дека луѓето понекогаш свесно, а понекогаш несвесно, ги повредуваат другите или не успеваат да го направат она што било исправно. Токму затоа, нагласува тој, најголемата вредност не е во убавите зборови што ги кажуваме откако некој ќе почине, туку во вниманието, поддршката и почитта што ја покажуваме додека луѓето се уште се меѓу нас.
Можеби тоа, вели тој, е најважната порака – дека благодарноста, почитта и љубезните зборови не треба да чекаат некролог.