Русија го подготвува својот „последен удар“ во Украина

Во Киев и главните градови на украинските сојузници, разговорот за брутална „зима“ што ја чека Украина поради руските напади е главна тема на агендата. И сосема е веројатно дека токму оваа есен и зима ќе станат своевиден „последен удар“ на Русија – обид некако да го сврти текот на својата војна.

Кремљ ќе смета дека е апсолутно неопходно да постигне она што го нарекува „кореној перелом в војне“ („фундаментална пресвртница во војната“) со цел да ја затвори најскапата и исцрпувачка фаза од конфликтот според свои услови.До почетокот на 2026 година, веќе беше очигледно: континуираното обложување на Русија со војна „на исцрпување“ губеше, или веќе ја изгуби, секоја реална шанса да се исплати.

Таа стратегија го влече Кремљ, речиси неповратно, кон сопствената исцрпеност, и тоа со значително побрзо темпо отколку што Украина го губеше својот капацитет да се спротивстави. По крај тоа, се надополнуваат и други фактори: длабоко негативни процеси се натрупуваат во самата Русија, поттикнати од војната; обидите пак на Кремљ целосно да го „исклучи кислородот на Украина“ на меѓународната сцена никогаш не успеаја. Москва не доби многу уверување ниту од своите „кинески другари“, главниот стратешки сојузник на Кремљ, кои никогаш не го зголемија своето учество во војната до ниво што всушност би го чинело Пекинг нешто.

Што значи, Кремљ остана да мора да направи уште еден избор за тоа каде да ја води својата стратегија во иднина: или да се лизне во режим на „војна во природно исчезнување“ – всушност напуштајќи ги своите основни цели, декларирани или не, и задоволувајќи се со она што веќе го зграпчил, што во суштина значи прогласување неформална пауза во овој „вековен“ застој со Украина според де факто договор „без мир, без војна“; или да премине во уште една рунда „засилени напори“ и да се обиде, уште еднаш, брзо да ја принуди Украина на договор според условите на Москва.

Во секој случај, Кремљ повеќе не можеше да си дозволи да опстојува на таа одлука. Во споредба со тоа каде стоеја работите на крајот на 2025 година и почетокот на 2026 година, целокупната стратешка слика за Москва постојано се влошуваше – а двоумењето стана, буквално, прашање на преживување.Значи, судејќи според неодамнешните постапки на режимот (и, делумно, неговата реторика), изборот е направен – и изгледа како опција два.Стратешки, ова веројатно ќе се одвива на следниов начин. Прво доаѓа уште една рунда мобилизација, по што следува понатамошно оперативно зголемување на руските сили во Украина.

Следно, понатамошно засилување на нападите со долг дострел низ целата територија на Украина и против главните групи на нејзините вооружени сили – Русите веројатно ќе се обидат, на есен, значително да го деградираат капацитетот на Украина да се спротивстави преку речиси континуирани, масовни, комбинирани напади со долг дострел.

Уште една „стратешка“ офанзива ќе бара огромни ресурси и пари, а освен „мобилизирање“ на економијата и финансискиот сектор – вклучувајќи ги и резервите, и разни форми на „декулализација“ насочени кон локалната олигархија.Згора на тоа ќе дојде цел пакет воено-економски мерки во самата Русија, најверојатно понатамошна државна монополизација на економијата, сосема е можно забрзување и во обем и во темпо.

Без тоа, првите два чекори ризикуваат да се претворат во еден вид карикатура: уште една „стратешка“ офанзива ќе бара огромни ресурси и пари, а доколку не се „мобилизира“ економијата и финансискиот сектор – вклучувајќи ги резервите и разните форми на „декулализација“ насочени кон локалната олигархија – Кремљ едноставно нема од каде на друго место да ги извлече тие пари во моментов. Најверојатно, пред следниот „стратешки напад“, Кремљ ќе се обиде да ги намали пазарните односи во рамките на сопствената економија на минимум.

Во исто време, на социо-политичкиот фронт, претворањето на Русија во единствен континуиран воен камп станува речиси предуслов: секое наговестување за опозициско размислување, а камоли вистинска опозициска активност, ќе биде казнето брзо и строго, бидејќи не можете да спроведете голема, ефикасна мобилизација додека „народните немири“ се оставени да тлеат неконтролирано, а камоли додека тапото незадоволство останува да тлее во позадина.Затоа одржувањето на претстојните парламентарни избори на соодветно мирен и контролиран начин, како и понатамошното зголемување на информатичко-психолошкиот притисок врз сопственото население на Русија, станаа неспорни за Кремљ.

И конечно, на меѓународната сцена, Кремљ очигледно ќе се обиде со сè што може да ја минимизира – или, каде што е можно, целосно да ја блокира – секоја ефикасна помош за Украина, пред сè воено-техничка и финансиска помош, и ќе се обиде да го стори тоа на начин што ќе осигури дека обемот на таа помош нема да има време фундаментално да ја промени борбената способност на украинските одбранбени сили пред да започне нивниот „последен напад“.

Сепак, вреди да се разбере дека одлучувачкиот фактор во спроведувањето на овој насилно одложен последен стратешки јуриш на Кремљ ќе биде воениот. Бидејќи тој „јуриш“ мора да биде планиран, организиран, подготвен и извршен во пракса – односно директно на бојното поле.

Кремљ веќе сфати две основни работи за својата моментална стратешка позиција: продолжувањето на одолговлекувањето на своето учество во толку скапа војна е опасно, па затоа треба остро и масовно да „забрза“. Иако првиот таков обид – мислам на тековната офанзивна операција Славјанск-Краматорск, која сè уште се одвива прилично млитаво – се покажа, да речеме, не сосема успешен, сепак вреди да се повтори со „свежи сили“, „свежи луѓе“ и евентуално на „свежа локација“. (Киев Индепендент)