Новинар го преживеа сударот на возови во Шпанија, опишува како било

Новинарот на Ел Паис, Антонио Хименез Барка, бил во воз на Renfea кој вчера се судрил со воз на Iryo во близина на Урда во покраината Толедо.

Во несреќата загинаа најмалку 68 лица, а повеќе од сто беа повредени.

Ова е неговото сведоштво за првите моменти по судирот:

Во кафулето на возот на пат кон Севиља, нарачав кафе. Келнерката ми го послужи. Друг келнер викна дека сендвич со шунка и сирење е подготвен за некого. Тоа беше последното нешто што го паметам.

Почувствував силен потрес, на кој не се сеќавам добро, и удар во главата. Се прашував што се случува. Потоа се најдов на подот од вагонот, на спротивниот крај од кафулето. Некој рече дека станува збор за несреќа. Дури тогаш се освестив и разбрав што ми се случило.

На почетокот мислев дека сум добро, дека ништо не сум скршил и дека можам да се движам и да зборувам. Сакав да ја повикам сопругата и да ѝ кажам што се случило, но потоа сфатив дека го оставив телефонот на шанкот и дека одлетал. По некое чудо, кое сè уште не го разбирам, беше до мене. Беше покриен со крв. Тогаш сфатив дека сум повреден.

„Грепнатина“, си реков. И поверував во тоа. Со најмирниот глас ја повикав сопругата и ѝ кажав што се случило, но ѝ кажав и дека сум добро.

До мене беше постар маж кој тешко дишеше. Друг маж имаше скршена рака. Малку подалеку, една жена ме замоли да ѝ ја подадам чантата што беше до мене. Ги тргнав очилата за сонце, кои во тој момент беа сосема бескорисни.

Интересно е како реагира човек во такви ситуации и какви бесмислени гестови прави, веројатно обидувајќи се да ја вратат реалноста во рамнотежа.

Излеговме низ отворот што се формираше во вагонот. Ме потресе тишината и прекрасната глетка на овоштарниците со бадеми исцртани во првата утринска светлина.

Сè уште мислев дека несреќата не е особено сериозна. Сè додека не слушнав жена како вреска и плаче, 15 метри десно. Кога некој плаче така, тоа значи дека штотуку се случило нешто тешко, страшно, монструозно.

Се сетив на несреќата кај Адамуз, за ​​која известував како новинар. Се сетив на жртвите со кои разговарав и на искривените возови. Не можев да верувам дека сум дел од слична трагедија. Ме совлада целосно чувство на нереалност.

Од оваа состојба ме извлече човек натопен од глава до пети со течност за која ниту тој ниту јас не знаевме од каде доаѓа. Очите му беа полни со страв. Помогнав колку што можев, а малку можев да направам. Потоа се јавив во редакцијата и им кажав што се случува, што ни се случува.

Некое време фотографирав, испраќав гласовни пораки и ѝ опишував на колешката што видов за да може да подготви итен извештај. Мојата работа како новинар ми помогна да се обидам да ја вратам реалноста во рамнотежа.

Но овој пат беше поинаку. Луѓето се распрснаа низ овоштарникот со бадеми. Многумина седнаа и се потпреа на дрвјата. Видов човек како стои сам и плаче меѓу редовите дрвја. Му се приближив. Забележа дека мојата рана обилно крвари и ми кажа дека има три мали деца. Плачеше за нив затоа што речиси ги изгубил засекогаш.

Можев да ја почувствувам неговата беспомошност и збунетост среде овоштарникот. Го прегрнав и му реков да престане да размислува за тоа затоа што едноставно нема смисла и нема да му помогне. Ме прегрна повторно и престана да плаче.

Заедно одевме кон железницата.

Цивилната гарда, полицијата, пожарникарите, лекарите и волонтерите почнаа да пристигнуваат. Еден ми го позајми својот мобилен телефон затоа што мојот не работеше правилно по ударот. Друг ми понуди пакет марамчиња за да ја исчистам раната.

Се приближив до најтешко погодениот дел од несреќата. Првиот вагон, најоштетениот, беше куп железо без ѕидови, расфрлани низ поле. Имаше ковчези, тела и скршени прозорци насекаде. Еден човек седеше на своето седиште, облеан во крв, гледајќи кон овоштарникот со бадеми. Сè беше апсурдно, нереално, како во делириум.

Се оддалечив. Веќе имаше многу луѓе таму кои помагаа, а јас не можев многу да придонесам.

Некој ја забележа мојата рана и ми рече да одам лево, кон редот луѓе што требаше да бидат однесени во селото. Се придружив на редот. Младиот човек ми кажа дека оставил двајца пријатели во вагонот со сериозни повреди откако полицијата му наредила да се симне од возот.

Секој во тој проклет ред имаше морничава приказна, која ја раскажа со уште пострашна свежина. Се сетив на тешко повредениот човек што стоеше до мене веднаш по ударот и се прашував што му е. Не знам. Веројатно никогаш нема да дознаам.

Жител на блискиот град нè однесе со автомобил до спортската сала во Урда. Таму се сретнав со двајца колеги од Ел Паис. Тие го правеа токму она што го правев и јас неколку месеци претходно во Адамуз.

Уште еднаш почувствував неподносливо чувство дека живеам во лош сон, дека ниту јас ниту некој друг не треба да биде таму.

Ми ја преврзаа раната. Кога отидов во барот и побарав кафе, истото што одлета три часа претходно, го видов човекот што плачеше во бадемова шума. Се приближив до него. Се прегрнавме во тишина и се насмевнавме еден на друг, без да кажеме ниту еден збор. За една секунда си кажавме илјада работи.

Се вика Антонио Лучена, е од Кордоба и има три мали деца.