21 јуни во историјата – Битката кај езерото Трасимено каде Ханибал ги столчи Римјаните

Римската Република се бореше против Картагинците во втората половина на 3 век п.н.е. Пунските војни веројатно беа најголемиот предизвик за тогаш младата Римска Република. На овој ден во 217 година п.н.е., Ханибал ја добил Битката кај езерото Трасимено, што предизвика општ хаос во Рим и ја доведе земјата до голема криза.

Ханибал беше син на Хамилкар Барка, човек кој ги водеше битките од Првата пунска војна и беше убиен во нив. Пред да умре, му кажал на својот млад син Ханибал за Римјаните кои сакале да уништат сè пред нив и кои ја посрамотиле нивната сакана Картагина. Влијанието на неговиот татко врз Ханибал било големо, па затоа Ханибал ја повел војската против Рим во втората половина на 3 век п.н.е., настаните што сега ги нарекуваме Втора пунска војна.

Добро познат факт е дека Ханибал собрал војска од нумидиска коњаница заедно со воени слонови и се упатил кон Апенинскиот Полуостров за да им се закани на Римјаните од копното.

Неговата војска била засилена по преминувањето на Алпите, бидејќи таму живееле Келтите, народ кој многу страдал од римската експанзија. Жедни за одмазда, Келтите му се придружиле на Ханибал и заедно со него се упатиле кон Рим по почетните победи на север од полуостровот.

По преминувањето на Апенините, Ханибал и неговата војска пристигнале во земјата на Етрурците – богат регион каде што можеле да се опорават од опасното преминување на планините. Римскиот конзул Фламиниј решил да реагира и да се судри со војската за да ги спречи грабежите и масакрите на Етрурците. Двете армии се сретнале северно од езерото Трасимено и поставиле логор.

Во ноќта помеѓу 20 и 21 јуни 217 година п.н.е., Ханибал решил да испрати речиси десет илјади војници во шумата над езерото. Планот бил да ги изненади Римјаните во битка што ќе се одвивала во зори. Војниците морале да се протнат за да ги избегнат римските извидници, и тие успеале.

Главната причина за ова веројатно била маглата што се кренала од езерото во текот на ноќта. Младиот конзул Фламиниј бил амбициозен лик, желен за слава и успех, и сонувал дека тој ќе биде оној што ќе го убие Ханибал и ќе ја стави крај на картагинската закана.

Покрај тоа, можеби бил премногу самоуверен. Ја протолкувал маглата како своја предност да се прикраде до картагинскиот воен логор. Во моментот кога пристигнал пред логорот, се слушнале картагинските воени аларми. Фламиниј тогаш сфатил дека паднал во стапица.

Орди картагински и келтски војници се упатиле од блиската шума кон римската војска. Римјаните наскоро се нашле опкружени од три страни. Големата битка што ја очекувал Фламиниј завршила за еден час.

Најмалку 15.000 Римјани загинале на самото место – оние што не биле убиени од војниците на Ханибал се удавиле во езерото во нивниот тежок оклоп. Ханибал не само што ја победил римската војска длабоко на нивната територија, туку ги масакрирал и најдобрите римски војници од тоа време.

Битката предизвикала состојба на општа паника во Рим, но ќе се случи уште една во која Ханибал ќе победи уште поголема римска војска. Дури со Сципион Помладиот Ханибал конечно ќе претрпи пораз, со што ќе заврши Втората пунска војна.

По Битката кај езерото Трасимено, Ханибал станал озлогласена икона во римското општество, а познатата изрека се слушала на улиците на Рим: „Hannibal ante portas“, или Ханибал пред портите.