Цел свет ја слуша „I Am From Bosnia, Take Me to America“: Еве како „Дубиоза колектив“ стана глобален феномен (Видео)

„Дубиоза колектив“ уште еднаш докажа дека може да го долови духот на моментот. Песната што беше создадена пред петнаесет години како сатиричен коментар за емиграцијата и потрагата по подобар живот, денес стана неофицијална химна на фудбалската репрезентација на Босна и Херцеговина за настапот на Светското првенство.

Бендот го преработи својот стар хит „САД“ и го претвори во навивачка песна наречена „Јас сум од Босна, однеси ме во Америка“, а новото видео, снимено во Сараево, собра речиси два милиони прегледи на Јутјуб за помалку од три недели. Се придружува на оригиналната верзија на песната од 2011 година, која собра повеќе од 26 милиони прегледи низ годините.

Песната ја надмина оваа клима, а целиот свет ја слуша оваа песна, снима видеа на ТикТок, бидејќи сатиричниот текст за одење во Америка, можеби поголемиот дел од светот што бара подобро место под сонцето, „далеку од своето небо“ ќе ја препознае.

Басистот на бендот, Ведран Мујагиќ, за АП изјави дека е интересно да се набљудува како песната поминала низ различни трансформации.

„Започна како сатира за емиграцијата и американскиот сон, а денес стана еден вид фудбалска химна на целата нација“, објасни Мујагиќ.

Патот на Босна и Херцеговина до Светското првенство беше сè друго освен лесен. Репрезентацијата помина низ драматични натпревари, вклучувајќи го и голот во доцниот дел од сезоната против Велс, победата по изведувањето на пенали и триумфот над Италија. Токму затоа песната доби сосема ново значење меѓу навивачите.

Членовите на бендот велат дека не очекувале публиката да почне да развева транспаренти со текстот на нивната песна и да ги пее на трибините како слоган. Клавијатуристот Брано Јакубовиќ признава дека бил особено воодушевен од тоа.

„Најубавото нешто е кога луѓето земаат песна и ѝ даваат сосема ново значење. Тогаш таа повеќе не е наша, туку нивна“, рече Јакубовиќ.

Додека оригиналната верзија зборуваше за напуштање на Балканот и разочарувањето што често го придружува животот во странство, новата верзија се фокусира речиси исклучиво на фудбалот. За разлика од оригиналот на англиски јазик, новата песна е претежно на босански јазик, за навивачите полесно да ја прифатат и да ја пеат.

Сепак, бендот не се откажа од својот препознатлив хумор. Јакубовиќ издвојува стих што се осврнува на еден болен момент од Светското првенство во 2014 година, кога на Босна и Херцеговина против Нигерија ѝ беше поништен регуларен гол поради офсајд.

„Сè уште е голема национална траума, па се обидов малку да ја излекувам преку песната“, се пошегува тој.

Сепак, зад шегата стои посериозна приказна. Босна и Херцеговина сè уште ги носи последиците од војните во 1990-те, политичките поделби и сложените општествени односи, поради што Јакубовиќ верува дека фудбалот денес има многу пошироко значење од самиот спорт.

„Во моментов, фудбалот е многу повеќе од игра. Тоа е надеж. Во политичка смисла, успеа да собере луѓе од цела Босна и Херцеговина, а тоа не е нешто што се случува често“, вели тој.

Интересно е што песната зборува за Америка, иако Босна и Херцеговина го играше својот прв натпревар на првенството во Канада. Сепак, националниот тим ќе биде сместен во Соединетите Држави за време на турнирот, додека некои од натпреварите од групната фаза ќе се играат на американска почва.

Мујагиќ потсетува дека многу репрезентативци се родени во дијаспората – во Америка или во други земји каде што нивните семејства емигрирале.

„Ова се деца на луѓе кои заминале во потрага по подобар живот или како бегалци. Тие ја доживуваат оваа песна и нејзините текстови сосема поинаку од нас“, верува тој.

Иако новата верзија стана хит кај обожавателите, членовите на „Дубиоза“ веруваат дека оригиналната порака на песната е сè уште релевантна. Дури и денес, Босанците и Херцеговците одат во странство во потрага по подобар живот, честопати соочувајќи се со предрасуди и неприфаќање.

„Тоа е еден вид шизофрена ситуација. Сакате да заминете, но во исто време знаете дека таму не ве чека идеален живот. Затоа оваа песна функционира исто толку добро денес како и пред петнаесет години“, заклучува Мујагиќ.

Босанската дијаспора во Америка, исто така, потврдува дека песната го пронашла својот пат до луѓето. Во Сент Луис, еден од најголемите центри на босанската заедница во САД, обожувачите редовно ја пеат на натпревари и собири. Сепак, како што признаваат, многумина сè уште спонтано се враќаат на оригиналните стихови што одамна ги научиле напамет.

Можеби токму ова е тајната на оваа песна: таа е создадена како сатира, стана химна на фановите и по патот остана приказна за напуштање, припадност и потрага по место што можеме да го наречеме дом.