Го трогна Балканот: Говорот на српска студентка за слободата е мегахит на Фејсбук

Убедливата победа на Студентската листа на изборите во Србија сè уште се анализира и одекнува низ целата земја и пошироко.

На Фејсбук страницата на „Бука“, под наслов „Убавината на победата“, беше објавено видео од Миња Ѓелкапиќ, студентка од Чачак, на тема „Што е слобода?“

Темата за слободата одразуваше многу умови, а еве што рече оваа студентка за оваа тешка тема:

„Само го повторувам она што го слушнав од еден татко. Тој рече дека слободата е кога велам: ‘Не сакам нешто, нејќам’, а не: ‘Сакам сè!’ Тоа е ропство. Тоа е суштината на нашата борба, да се спротивставиме на овој режим и на овој систем и да кажеме: ‘Не, не го сакам ова’. И можете да ме уценувате, но тоа е моја слобода. Кога ме прашуваат што ќе прават сега студентите, им велам: ‘Ајде и вие да се вклучите, вие сте постари и поискусни, сакаме да ве слушнеме. Еве, ве разбудивме од целата таа лудост и мртвост, ајде, вие сега повлечете нè’“, почнува да зборува студентката.

„Па еве, повторно сум емотивна, но тоа е моментот кога нашите родители ни велат: ‘Деца, напуштете ја оваа земја’. Што да кажам… Како некој што е образован тука, кој учи за своите великани, кој има такви професори, пријатели и родители пред сè – тешко ми е да го слушам тоа.

И некој ви вели, со најдобри намери, а не да ве избрка: ‘Бегајте од тука! Бегајте, нема иднина тука!’ Потоа се појавува овој еликсир на младоста и вели: ‘Не може така, ова малку е и моја земја!’

За време на тие шест прошетки, ги видов нашите татковци како плачат за прв пат. Знам за мајките, и дека тие знаат да прегрнуваат и бакнуваат, но тие… Кога ќе видите уплакани машки лица, а на нашиот Балкан, мажите не плачат. Но, кога ќе видам дека тој плаче и вели: ‘Деца’, дека тие нè прегрнуваат и даваат сѐ од себе, буквално вака, на дланка… Мислам дека генерално сето ова би завршило побрзо ако секој од нас можеше да влезе во чевлите на другиот и да каже: ‘Ова ме боли’.

Во изминатите 13 години, имаше луѓе кои беа проблем, кои беа уценувани, и токму поради овој страв нашите луѓе молчат. Трпат и молчат. Потоа дојдовме и рековме: ‘Нема да трпам! Да страдам од кого? Зошто да трпам? Ова е демократска држава или не?’

Но, тој пркос што е во нашите гени, што е во нашето потекло, како што правеа нашите предци, нашите херои, е тука сега. Дали да се наведнам? Да го направам мојот ‘рбет свитлив? Не, нема ништо од тоа.

Се сеќаваш ли што ти кажа моето друштво кога те сретнавме со камерата во Мрчевци? Ние со тоа печење, дека сме некој? И се погледнавме вака, ние горди чачани: ‘Па, ние сме некој!’ Сега дозволете ми да објаснам зошто го кажав тоа. Затоа што се најдовме во ваква општествена и политичка ситуација токму затоа што секој од нашите постари мислеше дека е никој и ништо! Што ќе значи мојот еден глас на изборите? Што ќе значи моето присуство? Ќе значи!

Тука, верувам дека сум некој и дека мојата генерација е некој, и затоа се кренавме. Треба да разбереш дека си некој и дека твојот глас, твоето присуство и твојот збор навистина се важни!“ го заврши својот мотивациски говор студентката Миња Ѓелкапиќ во видео на Фејсбук.