Обвинет за убиството на Данка: Признав само за да престанат да ме тепаат


Во Вишиот суд во Неготин започна судењето по опвинение за тешко убиство на двегодишната Данка Илиќ. Во делот од постапката отворен за јавноста, првообвинетиот Дејан Драгијевиќ ја изнесе својата одбрана и ја негираше вината. Тој тврди дека признанието за злосторството го дал под принуда, по брутално тепање од страна на полициски службеници во Бор. Драгијевиќ детално опиша каква тортура, според неговите тврдења, претрпел, пренесува Telegraf.rs.

Драгијевиќ: Не го видов девојчето

„Не ја убив, бидејќи тој ден воопшто не видов такво мало девојче. Бевме испратени на терен; тоа беше сосема обичен работен ден. На таа улица не видов ниту едно дете. Прво бевме на улицата Озренска поради службена задача, а потоа отидовме на улицата Војводе Радомира Путника. Таму не удривме никакво дете – а секако не Данка – бидејќи таа не беше таму и ние не ја видовме“, изјави Драгијевиќ пред судот.

Тој потврди дека го запреле возилото, како што се наведува во обвинението. 

Тој додаде дека застанале во близина на депонија бидејќи неговиот сообвинет, Срѓан Јанковиќ, требало да се јави на човек од кого планирал да набави ќерамиди. 

„Кога застанавме во Бањско Поље, јас не излегов од автомобилот – спротивно на она што се наведува во обвинението. Во тој момент никој не излезе. Во близина на депонијата, Срѓан излезе на околу 60 до 70 секунди за да оствари телефонски повик. Покрај нас поминуваа автомобили, а јас цело време останав во возилото. Срѓан и јас немаме апсолутно никаква врска со Данка Илиќ“, тврдеше тој.

„Признав само за да престанат да ме тепаат“

Судот го соочи Драгијевиќ со фактот дека, на 5 април 2024 година, додека бил во полициски притвор, го признал делото. 

„Пред полицијата признав само за да престанат да ме тепаат. Ме тепаа, ми ставаа ќеса на главата, ме малтретираа и ме удираа додека не станав непрепознатлив. Повеќе не можев да издржам. Признав и пред обвинителството бидејќи се плашев дека ќе ме тепаат додека сум во притвор. Стојам зад изјавата што ја дадов пред Вишото јавно обвинителство во Заечар, во која ја негирав вината“, изјави тој.

Судијата одлучи прво да го испраша Дејан Драгијевиќ во врска со тортурата што наводно ја претрпел во полициската станица во Бор, со оглед на тоа што одбраната побара овие изјави да се исклучат од доказите. На прашањето од судот кога првпат бил однесен во полиција, Драгијевиќ одговори дека тој и Срѓан Јанковиќ биле повикани во Полициската управа во Бор на 28 март 2024 година, во својство на граѓани. 

„Во тоа време бев испрашуван; не признав дека сум го убил детето, туку го кажав истото што го зборувам и денес. Потоа, на 30 март, бевме повикани на полиграфско тестирање. Ни рекоа дека сме го поминале тестот и нè пуштија да си одиме дома. Таму бевме од 14:00 часот до околу 23:30 часот. Мислам дека следниот пат нè повикаа на 3 април. Инспектори дојдоа на нашето работно место, нè зедоа и нè однесоа во станицата околу 8:00 часот наутро. Пред тој ден, 3 април, немав никакви повреди на телото“, изјави Драгијевиќ.

„Ми ставија панцир за да не се гледаат трагите“

Тој раскажа дека, по пристигнувањето во полициската станица, ги разделиле. 

„Веднаш ми кажаа зошто ме привеле. Не се сеќавам на секој детал, но спомнаа дека сме биле во Бањско Поље. Постојано тврдев дека не сме го виделе девојчето, но тогаш почнаа да ме тепаат, обидувајќи се да изнудат признание за убиство. Сакаа да признаам дека сме ја удриле со автомобилот и дека јас сум ја убил“, додаде тој.

Тој нагласи дека одбил да признае, по што почнале да го тепаат. „Ми ставија панцир за да не се гледаат трагите, а преку глава ми ставија ќеса за да ме задушат. Ме однесоа во ридовите, ме соблекоа гол и ме удираа по стапалата со прачка. Ме удираа со дланки и тупаници по задниот дел од главата; носот почна да ми крвари. Ме тепаа со палки преку панцирот за да не остават траги. Ми скршија едно ребро. Прво ме задушуваа со ќесата, а потоа ме поливаа со вода. За среќа, не изгубив свест“, рече Драгијевиќ.

Тој изјави дека полицајците му се заканувале дека ќе го убијат доколку не признае. 

„Ме соблекоа и ме задушуваа со ќеса додека рацете и нозете ми беа врзани со лисици. Постојано бараа да кажам каде е девојчето, но јас никаде не ја скрив. Како можев да им кажам кога не ја убив? Ја немав ни видено. Немаше никој кон кого би можел да се обратам додека толку жестоко ме тепаа и се обидуваа да ме убијат; вистинско чудо е што преживеав“, раскажа тој. 

„Полицијата ја ‘измисли’ целата приказна“

„Потоа, продолжија да ме тепаат во станицата. Признав кога веќе не можев да издржам – веројатно наутро. Тие ја ‘измислија’ целата приказна – ми диктираа што треба да признаам и како. Тврдеа дека татко ми и брат ми ми помогнале. Го уапсија брат ми и жестоко го тепаа; а за татко ми, не знам дали и него го тепаа. Ја зборував вистината, но не ми веруваа; наместо тоа, продолжија да ме тепаат сè додека не кажав она што сакаа да го слушнат“, рече тој, додавајќи дека полицијата имала намера да му го намести убиството.

Тој нагласи дека не е точно оти ја чистеле внатрешноста на автомобилот; тие само ја миеле надворешноста, користејќи исклучиво вода. 

„Веќе ништо не чувствував; телото ми беше вкочането од болка. Стапалата ми беа толку отечени што едвај можев да ги објам патиките. Дадов детален исказ пред полицијата и обвинителството, бидејќи ми рекоа да кажам дека сме удриле во девојчето и дека јас сум ја задавил на задното седиште. Тоа не го измислив сам“, изјави тој.

Тврди дека за време на испрашувањето немал присутен адвокат 

„Побарав адвокат, но ми рекоа дека не ми треба и дека тој не може да дојде. Не знам точно кој ме тепаше бидејќи носеа фантомки – дури и мене ми ставија една на глава. Кога конечно пристигна адвокатот – откако веќе изнудија признание – едвај можев да разговарам со него. Не се осмелив да му кажам за тепањето, плашејќи се дека ќе продолжат да ме напаѓаат додека сум во притвор“, изјави Драгијевиќ. Тој додаде дека само потпишал однапред подготвен исказ, кој претходно не го прочитал. 

„Морав да кажам што пишуваше во исказот поради тепањето. Ми рекоа да кажам дека девојчето тежело 20 килограми. Како е можно едно двегодишно дете да тежи толку многу?“ рече тој. Промена на исказот
Драгијевиќ тврди дека ниту обвинителот, ниту неговиот бранител не можеле да ги видат неговите повреди бидејќи тој бил облечен. 

„Да имав храброст, ќе му кажев на обвинителот што се случило. Трпев силни болки. Ме однесоа на лекар дента откако пристигнав во притвор. Самите видоа дека сум претепан, а подоцна им кажав сè. Имав повреди на стапалата, скршено ребро и траги од полициска палка“, изјави тој.

На прашањето зошто чекал три месеци за да ја промени својата одбрана, тој одговори дека му било потребно толку време за да собере храброст. Одговарајќи на прашањето од неговиот бранител – кога, по првичното признание, првпат изјавил дека ниту ја видел, ниту ја убил малата девојчиња – Драгијевиќ одговори дека тоа се случило за време на психијатриско вештачење во Белград. 

„Пред тоа, бев премногу збунет и исплашен. Во болницата веднаш сфатија дека јас не сум го сторил тоа; ги забележаа модринките и ми рекоа да ја кажам вистината“, рече тој.

Одговарајќи на прашањата на обвинителот, тој изјави дека не бил малтретиран додека бил во просториите на обвинителството.

„Полицијата измисли приказна што одговараше на движењето на возилото според податоците од ГПС-уредот. Јас не ги вовлеков татко ми и брат ми во ова; напротив, полицијата ми нареди да кажам дека тие ми помогнале. Моето признание и она на Срѓан беа слични бидејќи полицијата така ги составила нашите изјави. Ми рекоа дека Срѓан признал и тврдел дека јас сум ја убил малата девојчиња, додека тој само ја удрил со автомобилот“, рече Драгијевиќ.

На крајот, одговарајќи на прашање од правниот застапник на семејството Илиќ, тој изјави дека го повлекол своето признание дури откако дознал дека нема ДНК-докази. Пред тоа, објасни тој, се плашел дека полицијата ќе ги подметне и тие докази.