„Ју-Ес стил“: Некогаш највредната компанија во светот, а денес…

Деновите може да се избројат за „Ју-Ес стил“ (US Steel Corp.), некогаш столбот на економијата на нацијата.

„Ју-Ес стил“ порано беше највредната компанија во светот. Сега е тема на тендерска војна меѓу конкурентите кои нудат дел од она што компанијата некогаш вредела.

Можниот крај на „Ју-Ес стил“ го нагласува оддалечувањето на економијата на нацијата од производството, промена која и денес има длабоки економски и политички импликации, пишува Си-Ен-Ен.

Едноставно кажано, „Ју-Ес стил“ може да биде уште една иконска компанија чие време истече. А можната судбина на компанијата служи како предупредување за сегашните глобални титани за тоа колку брзо светот може да се промени, пренесува СЕЕбиз.

Компанијата со седиште во Питсбург беше формирана во 1901 година како спојување на водечките производители на челик во нацијата – вклучително и „Карнеги стил“ (Carnegie Steel Corp.) – а дизајниран е од финансиерот Ј.П. Морган. Новата компанија стана првата компанија во светот која беше проценета на повеќе од 1 милијарда долари, двојно повеќе од целиот буџет на САД таа година. Договорот го направи сопственикот Ендру Карнеги најбогатиот човек на светот.

На почетокот на минатиот век, компанијата го произведуваше челикот што им помогна на Соединетите држави да станат глобална економска сила, снабдувајќи челик не само за облакодери, мостови и брани, туку и за автомобили, апарати и други производи по кои копнееа американските потрошувачи.

„Ју-Ес стил“ беше толку доминантен, всушност, што неговата конкурентска моќ помогна да се доведат до создавање на национални антимонополски закони, формирани во обид да се контролира стратешката и финансиската моќ на компанијата, како и онаа на „Стандард Оил“.

Но, во последниве години, „Ју-Ес стил“ падна далеку под другите американски производители на челик во производството и вредноста на берзата. А челичната индустрија во САД е само „лушпа“, без компанија меѓу 10-те најдобри производители на челик ширум светот.

Иако „Ју-Ес стил“ останува профитабилен, неговите денови како независна компанија може да бидат ограничени бидејќи сега се наоѓа себеси предмет на тендерска војна од различни ривали кои сакаат да ја купат за помалку од 9 милијарди долари.

„Таа компанија го достигна својот врв во 1916 година“, вели долгогодишниот аналитичар на челичната индустрија Чарлс Бредфорд. „Секогаш беше надолнина. Врвот на производството беше во 1970-тите. Ништо не беше направено со децении“.

Во текот на 19-тиот и 20-тиот век, работниците се собраа во Питсбург и другите градови на „Појасот на ‘рѓата“ (Rust Belt) за добро платени фабрички работни места. Високите печки исфрлаа профит, челични намотки и густ смог. „Чад, чад, чад – чад насекаде“, напишал писател за Атлантик кој го посетил Питсбург во 1866 година. „Тоа е како да гледате во пеколот со симнат капак“.