Јушченко со отворено писмо до Трамп: Ние не преговараме со тирани, ги запираме!

Третиот претседател на Украина, Виктор Јушченко, упати отворено писмо до претседателот Трамп. Во писмото тој му прати повеќе пораки зошто Украина никогаш нема да се согласи да се предаде односно да отстапи територии.  

„Се откажавме од третиот по големина нуклеарен арсенал во светот. Бидејќи им верувавме на зборовите и потписите на една голема сила. Во 1994 година, Соединетите Држави го потпишаа Будимпештанскиот меморандум, обврзувајќи се да го почитуваат суверенитетот и границите на Украина.Сепак, денешните Соединети Држави вршат притисок врз Украина да ги запре нападите врз руските рафинерии за нафта, додека истовремено промовираат договори за руско гориво“, напиша Јушчено прашувајќи:

„ Ако трансакциите со земја-агресор имаат приоритет, а земја што се откажала од нуклеарното оружје е оставена на цедило – дали светот сè уште може да им верува на ветувањата на големите сили?“

И тој заклучи со следново: „Никогаш никому нема да му ја отстапиме нашата земја. Не можат да нè заплашуваат со ракети, ниту да нè принудат да се предадеме. Ние не преговараме со тирани. Ние ги запираме тираните!“

Еве што напиша Јушченко до Трамп:

Ги пишувам овие зборови без дипломатски фрази или церемонијален јазик. Пишувам едноставно, од човек до човек, од претседател до претседател – двајца луѓе кои разбираат дека во историјата постојат моменти кога одлуките ја одредуваат не само судбината на нациите, туку и судбината на самата слобода.

За Украинците, слободата не е апстракција. Таа не е само слоган запишан во некоја политичка декларација. Слободата ни е во крвта. Таа ни доаѓа низ генерациите – од нашите предци Козаци, од претците кои над сè друго ги ценеа својата слобода, своето достоинство и земјата што им ја подарил Бог.

Ние сме народ вкоренет во својата земја. Нашиот идентитет израсна од љубовта кон нашиот дом, нашите полиња, нашите села, нашите градови, нашата црква, нашето семејство и небото над нас. Украинците никогаш не посегнале по она што им припаѓа на другите народи. Но, исто така, никогаш доброволно не сме го препуштиле она што е наше.

Господине претседателе, погледнете што се случува во Украина токму сега, во овој момент. Секој ден и ноќ, нашите градови се тресат од руски балистички ракети, ирански беспилотни летала „Шахед“ и авионски бомби. Русија напаѓа обични станбени згради во древниот Киев, населби што спијат во Запорожје, Одеса, Днипро, Харкив и во градови низ целата наша земја. Семејства ги губат животите во своите домови. Милиони луѓе живеат под постојана закана од нова сирена, нова експлозија, уште една ноќ во која се прашуваат дали нивните деца ќе бидат живи кога ќе осамне денот.

И кога се зборува за „отстапки“ или договори со Путин, одговорот на Кремљ се нови ракети, нови беспилотни летала и уште повеќе крвопролевање. Украинските семејства ја плаќаат цената.
Зад секоја бројка во статистиката стои човечки живот. Мајка го погребува своето дете. Дете стои покрај гробот на својот татко. Семејство се враќа во својот некогашен дом, но наоѓа само скршен бетон и фотографии расфрлани низ урнатините.

Ова не е некој далечен „конфликт“. Ова е секојдневната реалност на милиони Украинци.
И наспроти оваа реалност, Украинците слушаат повици Украина да запре. Повици Украина да се воздржи од напади врз инфраструктурата што ја финансира и одржува руската војна. Дека трговијата со руски енергенси може некако да се одвои од ракетите и беспилотните летала што Русија ги испраќа врз украинските семејства – тоа е невозможно.

Парите платени за руско гориво не се некаква апстракција наречена „трговија“. Тие финансираат економија насочена кон тотална војна. На Русија ѝ се потребни ресурси за да ја води оваа неправедна војна, а Украина се бори за да ја лиши Русија од тие ресурси.

Постои длабока морална разлика помеѓу агресорот и нацијата што се брани.

Господине претседателе, Америка ја знае оваа разлика подобро од повеќето нации. Таа знае колку е опасно да се верува дека трговијата може да го скроти агресорот или да ја отстрани заканата. Историјата нè научи на таа лекција по ужасна цена.

Пред Соединетите Држави да влезат во Втората светска војна, Америка интензивно тргуваше со Империјална Јапонија, вклучително и со стратешки важни материјали. Вашингтон со години се надеваше дека ќе избегне поширока војна на Пацификот. На крајот, економскиот притисок и дипломатијата не успеаја да ја спречат катастрофата, па на 7 декември 1941 година, беше извршен напад врз Перл Харбор.

Историјата можеби не се повторува идентично, но сепак ги поставува истите прашања. Каква цена плаќаат слободните нации кога агресијата се наградува наместо да се запре?

Украина некогаш имаше огромна доверба во меѓународниот поредок предводен од Соединетите Држави. По распадот на Советскиот Сојуз, Украина наследи еден од најголемите нуклеарни арсенали во светот. Во преговорите со нашите сојузници, се согласивме да се откажеме од него. Го сторивме тоа бидејќи верувавме дека светот управуван од договори е побезбеден од светот управуван од нуклеарно оружје.

Во 1994 година, Соединетите Американски Држави, заедно со своите партнери, го потпишаа Будимпештанскиот меморандум, давајќи ѝ на Украина официјални гаранции за безбедност, суверенитет и неповредливост на нашите граници. Тие се обврзаа дека нема да се закануваат со употреба на сила, ниту пак ќе употребат сила против Украина. Америка презеде морална одговорност кон Украина. Па, како може некој денес, кога еден подмолен непријател нè нападна, да заборави на потписот на Америка на овој документ?

Украина си стоеше на зборот. Русија го погази својот збор.

Таа историја е важна и денес. Зашто, кога една нација ќе се откаже од најмоќното оружје на Земјата во замена за меѓународни обврски, а потоа ќе биде нападната од една од токму оние држави што ги презеле тие обврски, последиците се чувствуваат далеку надвор од границите на Украина. Секоја нација во светот набљудува и се прашува дали договорите со големите сили воопшто нешто значат. Тие се прашуваат дали откажувањето од нуклеарното оружје ја прави една земја побезбедна – или пак, поранлива. И притоа, тие гледаат кон Америка.

Господине претседателе, нашите нации се поврзани со многу повеќе од само договори и дипломатија. И во минатото, многупати сме застанале едни покрај други. Еден од шестмината маринци што го кренаа американското знаме на Иво Џима беше наредникот Мајкл Странк, чие семејство потекнуваше од Лемкившчина и кој го даде својот живот борејќи се за Соединетите Држави. Кога американските и советските сили се сретнаа на реката Елба во април 1945 година, американскиот поручник Вилијам Робертс за првпат беше прегрнат од едно украинско момче од регионот Черкаси — Олександр Силвашко. Украинските војници служеа рамо до рамо со американските сили во Ирак и Авганистан, а денес Украина продолжува да го споделува своето тешко стекнато воено искуство со своите американски партнери, вклучително и експертиза за спротивставување на беспилотни летала од ирански дизајн. Украинците и Американците заедно пролеаја крв во одбрана на слободата против тиранијата.

Постои една работа што сакам Вие — а и светот — да ја разберете. Не ја мешајте украинската желба за мир со подготвеност за предавање. Украинскиот дух не може и нема да биде скршен. Ниту еден народ не сака мир повеќе од народот чии деца се убиваат. Но, мирот не може да се постигне со барање жртвата да ја плати цената за злосторствата на агресорот. Не можеме да се согласиме на мир кој подоцна ќе предизвика смрт на уште многу наши деца и внуци.

Ние сме народ со длабоки корени, поврзан со нашата земја преку љубов, труд и дух на слободата. Никогаш доброволно нема да му ја препуштиме нашата земја некому. Ова е нашиот дом, даден од Бога. Бевме овде, овде сме и секогаш ќе бидеме овде. Не можеме да бидеме заплашени со ракети, ниту пак можеме да бидеме принудени на предавање.

Украинскиот идентитет се ковал низ векови обиди тој да се избрише. Руската империја се обиде да го замолчи нашиот јазик, да ја уништи нашата култура, да го изгладни нашиот народ, да ги затвори нашите лидери и да ја препише нашата историја. И сепак, Украина опстана. Опстанавме бидејќи нашите корени се длабоки и бидејќи во нашите вени тече крвта на слободен народ.

Русија може да ги уништи нашите згради. Може да ги тероризира нашите градови. Може да го убива нашиот народ. Но, не може да го уништи она што сме ние. Не може да ги принуди Украинците да престанат да бидат Украинци.

Господине претседателе, големината на Америка не е изградена преку попуштање пред тиранијата, туку преку сфаќањето — во одлучувачките моменти од нејзината историја — дека слободата мора да се брани пред цената за нејзината одбрана да стане неизмерно поголема.

Украина денес го брани тој принцип со животите на својот народ. Денес, слободниот свет се соочува со прашања што се поголеми од самата Украина: дали границите смеат да се менуваат со сила; дали договорите меѓу нациите сè уште имаат некаква вредност; дали агресијата ќе биде наградена и дали слободниот свет ќе застане покрај оние што ја избираат слободата.

Со тираните не се преговара – тие се запираат.

.