Пит Хегсет ѝ досади на американската јавност и може да стане жртвено јагне на Трамп

Неодамна Пентагон повлече околу десетина бомбардери на американските воздухопловни сили од воздухопловната база Ферфорд во Британија. Според извори кои разговарале со *The Wall Street Journal* и други медиуми, американската војска стравувала од напад со ирански беспилотни летала – веројатно по примерот на минатогодишната смела операција „Пајакова мрежа“ (Spiderweb), во која Украинците користеле беспилотни летала скриени во транспортни контејнери за да извршат ненадејни напади врз руски летала на оддалеченост од илјадници километри.

Ако настаните во Ферфорд се некаков показател, тогаш САД, дури и една година подоцна, не се ништо поспособни од Русија да ги одбранат своите бази од роеви беспилотни летала. Ова го наведува колумнистот на Foreign Policy, Кристијан Керил.

„Ова понижувачко повлекување на најмоќната војска во светот се случи само неколку дена откако секретарот за одбрана Пит Хегсет одржа предавање пред воена публика во Квантико, Вирџинија. Во својот говор, тој повторно се фалеше себеси за наводното чистење на американските вооружени сили од ’транс-личности‘ и ’брадести типови‘. ’Идеолошките кловнови ги нема‘, изјави Хегсет. ’На нивно место доаѓаат патриотски каубои – со сè тестирање на нивото на тестостерон‘. Човек мора да се запраша што значи ова и зошто тој е толку опседнат со хормоните на припадниците на војската.“

 Хегсет упати остри напади кон медиумите, обвинувајќи ги за предавство; тој се фалеше со наводните успеси во неговата војна против Иран и го негираше постоењето на сериозна криза со моралот на носачот на авиони „Абрахам Линколн“. Сепак, тој не кажа ништо за пошироките стратешки цели на Америка или за нејзините односи со бројни сојузници ширум светот – сојузници кои претставуваат најголем „множител на силата“ (force multiplier) во американскиот арсенал, и тоа со огромна предност пред сите други.

До пред само неколку години, ваквото лошо управување со Пентагон од страна на Хегсет ќе се сметаше за национален скандал. Повеќе од седум месеци по почетокот на лошо осмислената војна на претседателот Доналд Трамп против Иран, американските законодавци покажуваат мала волја да побараат одговорност од кого било за политиките што очигледно им нанесоа штета на националните интереси на САД. Ова не се однесува само на војната со Иран – која веќе предизвика сериозна штета на најважната американска база во Персискиот Залив (поморската база во Бахреин) и ги оддалечи регионалните сојузници – туку и на драстичното намалување на американските залихи на прецизно наведувана муниција, ситуација што ја ограничува способноста на земјата да ги одврати потенцијалните противници во другите региони.

Хегсет вложи значителни напори за да ги поткопа односите на Вашингтон со неговите европски сојузници. Тој го обезглави највисокото раководство на Пентагон без да ги објасни критериумите врз кои се засноваат неговите одлуки – иако фактот што меѓу отстранетите има непропорционално голем број Афроамериканци и жени, дава одреден увид во неговите мотиви. Тој започна кампања од голем обем за ограничување на овластувањата на внатрешните надзорни тела – органи задолжени да осигурат дека војската се придржува до сопствените прописи, како и до меѓународните стандарди за однесување.

Хегсет постојано го покажуваше својот презир кон какви било ограничувања на „смртоносната ефикасност“ на борбените сили – став што се одрази во дејствијата на неговиот ресор против пловила во Карипското Море и Пацификот, за кои се тврди дека биле користени за шверц на дрога, а кои беа спроведени без никакво очигледно почитување на законските процедури. Како што забележа еден пензиониран генерал: „Тоа е како да стоите покрај автопат во Тексас и покрај вас поминува камион. Внатре можеби има цела група луѓе. Но, вие одлучувате: ’Не, мислам дека превезуваат дрога‘. И тогаш, полицаец од државната патрола едноставно отвора оган врз возилото“. „Тоа не смее да се прави.“

Во текот на целиот овој период, Хегсет покажа непоколеблив презир кон своите критичари, како во Конгресот, така и надвор од него. Неговото чувство дека може да дејствува без страв од казна е навистина впечатливо – веројатно затоа што знае дека Трамп секогаш му чувал грб. Но, можеби, конечно, работите почнуваат да се менуваат. На 8 октомври, Хегсет објави дека Министерството за одбрана ќе го емитува во живо погубувањето на Нидал Хасан – осудениот терорист кој во 2009 година уби 13 луѓе во една воена база. Веста предизвика револт и кај демократите и кај републиканците. Најзабележлива беше реакцијата на потпретседателот Џ. Д. Венс, кој јавно изјави дека нема намера да го гледа тоа. Неколку дена подоцна, самиот Трамп објави дека одлуката за емитување на погубувањето сè уште не е конечна, а пред некои од своите советници изрази и резерви кон таа идеја. Дали е можно Хегсет конечно да ја преминал границата?

Републиканскиот конгресмен Томас Меси одеднаш почнува да изгледа како некој што предвидел како ќе се одвиваат настаните. На 15 септември, тој поднесе резолуција за отповикување на Хегсет. Многу медиуми го игнорираа предлогот на Меси. На пример, Њујорк тајмс во почетокот дури и не се удостои да го спомене. Можно е весникот да се водел од едноставна логика, сметајќи го настанот за неважен: зошто да се известува за мерка која нема речиси никакви шанси да го обезбеди потребното двотретинско мнозинство во Сенатот? Многу набљудувачи претпоставуваа дека на Меси – републиканец кој долго време му се спротивставува на Трамп и чија политичка кариера, се чини, се ближи кон крајот – му недостасува авторитет за да покрене сериозен предизвик. Претходно оваа година, тој загуби на републиканските внатрепартиски избори во својот округ во Кентаки од кандидат поддржан од Трамп.

Сепак, настаните што следеа покажаа дека Меси можеби бил во право. Само еден ден откако тој ја поднесе својата резолуција, претседавачот на Претставничкиот дом, Мајк Џонсон, ненадејно објави дека Домот ја прекинува својата работа сè до завршувањето на меѓуизборите во ноември. Неговата одлука поттикна шпекулации дека тој се обидува да избегне гласање во пленарната сала за отповикувањето на Хегсет – што е знак дека министерот за одбрана веќе станал политички товар.

Подоцнежните анкети покажаа дека 51% од Американците го поддржуваат отповикувањето на министерот за одбрана, вклучително и 22% од оние што се изјаснуваат како републиканци. Војната со Иран е крајно непопуларна меѓу многу републиканци, а незадоволството е длабоко дури и меѓу поддржувачите на движењето „MAGA“ на Трамп. Понатаму, Хегсет ги разгневи многуте членови на Конгресот од двете партии со својот лежерен однос и одбивањето да ги исполни нивните барања за транспарентност во однос на буџетите и бројот на жртви.

Осумте точки во резолуцијата за отповикување на Меси беа составени со цел да ги потсетат членовите на Претставничкиот дом на агресивното навлегување на Хегсет кон овластувањата на Конгресот. Во текстот, министерот за одбрана се обвинува за непочитување на Законот за воени овластувања од 1973 година, кој изречно бара одобрение од Конгресот за започнување војна; за прекршување на законите чија цел е ограничување на цивилните жртви – конкретно во врска со американскиот ракетен напад врз училиште за девојчиња во раната фаза од војната со Иран; како и за незаконско киднапирање на странски шеф на држава – поранешниот претседател на Венецуела, Николас Мадуро.

Хегсет, исто така, е обвинет за спроведување „вонсудски убиства“ како дел од војната против трговијата со дрога. Резолуцијата понатаму го критикува поради закани за одмазднички дејствија против американскиот сенатор Марк Кели – еден од неколкуте поранешни воени офицери кои ги повикаа припадниците на активниот воен состав да одбијат незаконски наредби. Покрај тоа, се тврди дека Хегсет ветил оти ќе ги казни и другите поранешни воени лица поради нивните критики упатени кон Министерството за одбрана. Резолуцијата на Меси со право ги окарактеризира овие постапки како грубо кршење на слободата на изразување.

Ова претставува сериозно и убедливо изнесување на обвиненијата. Згора на тоа, Хегсет се наоѓа во средиштето на големи политички пропусти – пропусти кои можеби не секогаш го исполнуваат строгиот уставен праг на САД за отповикување, односно критериумот за „тешки злосторства и прекршоци“. Самиот факт што министерот за одбрана покажува фрапантен недостаток на интерес за стратешко планирање и надворешна политика, претставува сериозна причина за загриженост. Сепак, овој недостаток станува погубен поради неговата непоколеблива подготвеност да го следи врховниот командант во странска воена авантура – ​​еден од најопсежните и најризичните потфати видени во текот на една генерација.

Ниту Хегсет, ниту Трамп досега не објаснија зошто за ограничување на нуклеарната програма на Иран било неопходно да се започне сеопфатна војна, насочена кон соборување на владата на земја со 93 милиони жители. Тие, исто така, не одговорија на прашањето како САД би можеле да ја усогласат оваа воена кампања со напорите за одвраќање на Кина во регионот на Индо-Пацификот и за заштита на американските интереси во Европа.

Исклучивиот фокус на Хегсет врз смртоносната сила и борбената ефикасност го илустрира проблемот. Оваа опсесија претставува необичен стратешки приоритет за војска која веќе покажа значителен капацитет за убивање во неодамнешните војни во Авганистан и Ирак. Историски гледано, инаку, малку нации можат да се споредат со нацистичка Германија во однос на чистата смртоносна ефикасност на нивната војска. Хитлеровите сили убија над 20 милиони луѓе за време на Втората светска војна – а сепак, Германија ја загуби војната.

Истиот тој недостаток на длабинска, критичка анализа е очигледен и во обидите на Хегсет да се претстави себеси како херојски реформатор. Не може да се негира дека на Министерството за одбрана итно му е потребна модернизација. Доволно е само да се потсетиме на воените вежби одржани во април и мај, за време на кои украинските оператори на беспилотни летала покажаа колку САД всушност заостануваат на современото бојно поле. Украинците успеаја да симулираат уништување на цела американска оклопна бригада.

Вреди да се напомене дека многу украински војници – кои успешно ја држат на дистанца една од најголемите армии во светот – носат бради и не секогаш се вклопуваат во визијата на Хегсет за идеалната машка физичка појава. Опсесијата со односот меѓу обемот на половината и висината, личниот  и физичкиот изглед тешко дека ќе ги реши длабоко вкоренетите проблеми поврзани со неефикасноста на системот за воено снабдување на Пентагон или слабостите во домашното одбранбено производство. Реформите бараат длабоко разбирање на областа што претрпува промени. Хегсет се претставува како двигател на промените, но се чини дека тој многу малку разбира од самиот систем што сака да го трансформира.

Како олицетворение на војна која губи поддршка од ден на ден, Хегсет сè повеќе станува политички товар. Њујорк тајмс неодамна објави дека неколку републикански кандидати, за време на нивните кампањи за меѓуизборите, повикале на прекин на војната.

Трамп е свесен дека неговата неуспешна „нова“ бескрајна војна стана политички товар. Во оваа фаза, малкумина политички набљудувачи во Вашингтон би се изненадиле доколку Хегсет стане жртвено јагне на Трамп за катастрофата во Иран. (Форин Полиси)