Една година од гангстерскиот живот на Александар Онишченко

Садизам, тепање стари лица, грабежи и 8 месеци во истражен затвор. Ова е една година од животот на Александар Онишченко според истражувањето на украинскиот медиум PolitekA, за времето која украинскиот олигарх имал само 22 години и „спектакуларно“ ја почнал кариерата. Во текстот објавен во 2018 година стои:

„Олександр Онишченко, познат и како Сашка Кадиров, исто така е актуелен народен пратеник и кандидат за претседател на Украина. Денес, Онишченко ѝ е познат на јавноста главно по неговите ‘гасни шеми’, признанието за поткупување народни пратеници, најавените компромитирачки досиеја за претседателот и истрагите на НАБУ. Сето ова е на површина, и секој може да направи портрет на модерниот Онишченко, а исто така, по сопствена дискреција, да избере верзија за неговата вина или пристрасност кон украинските власти, кои покренаа многу кривични случаи против народниот пратеник. 

Но, мора да признаете, многу поинтересно е да се погледне зад сцената и да се види формирањето на идниот доларски мултимилионер, а сега и кандидат за претседател на Украина. Друга работа е што ‘ѕиркањето’ најчесто не функционира од повеќе причини. Ако директно му поставите на лицето вклучено во оваа истрага, Онишченко, непријатни прашања за неговата младост, тој во најдобар случај ќе раскажува романтични приказни со солзи, што го прави во бројни интервјуа. А, остатокот од изворите обично се базираат на гласини, шпекулации и пазарна компонента. Релативно кажано, ако денес Онишченко не е во тренд кај властите, тогаш за него ќе се говорат само негативни информации. И, напротив, да речеме, ако Јулија Владимировна стане претседател на земјата следната 2019 година и Онишченко ќе може да се врати назад, тогаш тие веќе ќе зборуваат за него исклучиво како ‘борец против режимот’.

Успеавме да спроведеме уникатна истрага, кога Александар Онишченко, тогаш 22-годишниот Александар Кадиров според неговиот пасош, студент на втора година на КАДИ (сега Национален транспортен универзитет), имаше шанса да се приклучи на неговите први ‘деловни проекти’. Значи, главниот извор на нашата истрага беше обичниот, тогаш сè уште советски весник ‘Вечерни Киев’ бр. 182 од 23 септември 1991 година.

Овој конкретен број на главниот киевски градски весник со тираж од повеќе од половина милион примероци има многу интересна приказна. Изданието на весникот ‘чудно’ го нема во сите водечки библиотеки на главниот град – од Вернадка до собраниската. Не испративме  прашања до сите регионални архиви на библиотеките во Киев, но постои силно сомневање дека  овој број го нема. Зошто? Затоа што уште во 1991 година некој се погрижил овој тираж практично да биде уништен. Но, сепак нешто остана и тоа беше доволно за да ја започнеме нашата истрага.

Токму во овој број е објавена истрагата на новинарката Људмила Василиева ‘Киевските деца на ‘кумот”, која речиси целосно е посветена на водачот на банда млади ѓубриња кои ги мачат трговците на Владимирскиот пазар. Шеф на бандата беше нашиот херој Сашка Кадиров. Малку е веројатно дека Василиева имала временска машина и знаела кој ќе биде 22-годишниот Кадиров-Онишченко. На ист начин, тешко дека новинарот имал себични побуди, правејќи судир со непознато младо момче. Напротив, новинарката, како и заменикот на Московскиот окружен совет (сега Голошеевски) Василиј Боденко, кој ѝ помогнал во истражувањето на материјалот, биле подложени на психолошки притисок по објавувањето на написот во весникот.

Објавувањето на овој архивски материјал ни помогна да допреме до луѓе кои лично го познавале Онишченко во неговата младост. Меѓу нив има и поранешни рекетари и негови жртви. Значи, годината е 1990 година, а пред нас е нашиот херој – Александар Раџабович Кадиров, роден 1969 година. Се занимава со бокс и воопшто, добро плетено момче. Роден во Ростовска област и студент на Институтот за патишта во Киев. И тука, патем, е првата интересна недоследност во официјалната биографија на Онишченко. Википедија забележува дека Онишченко дипломирал на Военото училиште за логистика во Харков во 1990 година, но, во образложението до истражителот на Министерството за внатрешни работи на Киев, Игор Шчербаков, напишано од самиот Кадиров во истата 1990 година, тој се напишал како студент од втора година на КАДИ. Излегува дека Кадиров или не дипломирал на Харковската високообразовна установа на Министерството за внатрешни работи, или воопшто не студирал таму.

Но, сепак, главната предност на Кадиров-Онишченко во младоста беше неговиот татко, кој имаше претерано висока позиција во Министерството за внатрешни работи на републиката. Раџаб Кадиров е исто така многу тајна личност во однос на пристапот до медиумите. Позната е неговата висока позиција во структурите на Министерството за внатрешни работи на Узбекистан. Но, пред Узбекистан, Кадиров постариот прво беше шеф на истражниот центар на УВС во регионот Киев, а потоа се искачи на местото шеф на центрите за притвор и затворите на Министерството за внатрешни работи на Украинска ССР. Токму на оваа позиција беше Раџаб Кадиров во 1990 година, при првите апсења на неговиот син.

А, младиот Кадиров-Онишченко може безбедно да се нарече во тоа време претставник на ‘златната младост’. На 22 години имам сопствен стан, сопствен автомобил (ова е во Советскиот Сојуз), студира на сосема соодветен универзитет и воопшто, неговите изгледи за безоблачна иднина се големи.

И тргнувајќи од овој ‘почетен капитал’, младиот Онишченко без почит кон бабите на Владимирскиот пазар видел таму можност за трговија. Данокот за секого беше 10 рубли дневно или 150 рубли месечно. Оние кои не платиле биле жестоко претепани од Кадиров и неговите соучесници на лице место. Во мешаницата влегле и странци, особено Полјаци кои дојдоа во Киев со својата стока.

И летото 1990 година, Кадиров за прв пат беше приведен од полицијата за изнуда. Обележаните пари штотуку му ги предале, а во автомобилот  наоѓаат пиштол од италијанско производство.  Но, тато ‘одлучува’ и Кадиров е ослободен.

Во истиот месец, Василиј Боденко, заменик на Московскиот окружен совет, кој го надгледуваше пазарот Владимирски како член на комисијата за трговски прашања на окружниот извршен комитет и кој му помогна на обвинителството да ја фати бандата на Кадиров, поднесе барање до Министерството за внатрешни работи со соопштение. Боденко тврди дека кадировците му се закануваат со физичко насилство, а на неговата малолетна ќерка Елена со групно силување. Но, Министерството за внатрешни работи не ја прифаќа пријавата сметајќи дека е ‘непоткрепена’.

Како Кадиров редовно го оправдуваа може да се види на примерот на друго сведоштво на бизнисменката од истиот Владимирски маркет, Александра Бужко.

„Истражителот рече дека јас самата сум виновна за сѐ. Ми даде до знаење дека ќе бидам казнета. И под диктат напишав втора изјава во која ја одбивам првата. Понатаму, пријавата  отиде во рацете на високиот комесар Владимир Шило, кој го повикал таткото на Кадиров и го пуштил неговиот син да оди со него, предавајќи сè, освен пиштолот“.

Патот до успехот

Се разбира, може да се претпостави дека Кадиров-Онишченко, имајќи толку моќно покровителство во лицето на неговиот татко, почна да се занимава со криминал од некои романтични причини. Иако кршењето глава на 62-годишна жена (една од епизодите во кривичната постапка против Кадиров-Онишченко) само затоа што задоцнила да им плати на изнудувачите, сепак не е ‘романса’. Самите соучесници на Кадиров велат дека младиот Саша бил многу алчен за пари.

Најдовме еден од нив не без тешкотии. Сергеј, поранешен кадет на високото инженерско училиште во Киев, беше избркан откако „работел“ со Кадиров. Две пресуди. Прострелна рана. Сега вели дека завршил со криминалот и работи скромно како продавач на киевскиот радио пазар.

„Тој беше глупак. Постојано им фрлаше на момците пари. Ни даваше по 15-20 рубли дневно, а остатокот го чуваше за себе. Секогаш се трудеше да биде лично почитуван, дури и кога почнавме да работиме кај дедо. Исклучително алчен ѕвер“, вели Сергеј буквално низ заби.

Да, но кој е дедо, кој го спомнува поранешниот соучесник на Кадиров? Дедо, тоа е Кисел Карп – водач на голема киевска организирана криминална група. Владимир Карпович Кисел, мајстор на спортот во борење во слободен стил. Со него започна првиот бран на легализација на криминално стекнатиот капитал во 90-тите. Кисел постави на ‘нозе’ многу политичари и бизнисмени. Кадиров-Онишченко, инаку, е еден од нив.

Да се ​​свртиме кон објаснувачката белешка на Кадиров до истиот истражител Шчербаков, напишана во 1990 година: ‘Полјаците почнавме да ги ‘заштитуваме’ на почетокот на јуни. На крајот на јули налетаа на рекетари од групата на Кисел. Сакаа да им земат пари на Полјаците, но ние ги застанавме и ги тепавме Киселевците. Бевме петмина. Олег, Сергеј од училиштето за тенкови, јас, Антон Н. од 67-та спортска компанија и ‘Падобранец’. Два дена по тепачката ми пријде Саша (‘Мстак’) од бригадата на Кисел и ми предложи постојано да ги чуваме оние што продаваат и да му оддаваме ‘почит’ лично на Кисел. За ова тој вети дека ќе ни плати по 300 рубли и веднаш ни даде 1.000 рубли, ветувајќи го следниот дел на крајот на август’.

Всушност, самиот Онишченко  раскажува како се запознал и почнал да работи за главниот криминален бос во Киев. Малку подоцна, Кадиров се претвори во послушник на бандата на Черепот (Игор Ткаченко, криминален бос кој ги надгледуваше проститутките и беше застрелан во 2001 година во Позњаки). Кадиров од бандата на Черепот бил задолжен за проститутките кои работеле во хотелот ‘Мир’. Во принцип, страста на Онишченко за убави жени постојано се забележува во текот на неговиот живот. Почнал со проститутки, а потоа пораснал да организира натпревари за убавина.

Но, ниту Кадиров не соработуваше долго со Черепот. На 2 септември 1990 година, Кадиров, заедно со неговиот соучесник Сергеј Самодуров, ограбиле жена, земајќи ѝ лични предмети во вредност од повеќе од 3.000 рубли. Кривичниот случај беше префрлен во Одделот за внатрешни работи на окружниот Днепар, но преку намамената шефица на истражниот оддел на Министерството за внатрешни работи во Киев, Валентина Поленова, случајот беше префрлен во канцеларијата на военото обвинителство (Самодуров тогаш беше наведен како питомец на воено училиште), а потоа сè беше ставено на кочница. Но, ‘сопирачките’ се покажаа како  проблематични и  Кадиров помина 8 месеци во истражен затвор, а потоа доби тригодишна казна со две години задоцнување. По оваа приказна таткото го испрати Кадиров најпрво во Германија, а по враќањето осудениот рекетар го смени презимето и патронимот, станувајќи поугледен Онишченко.

Потоа беше бизнисот со гас, атракции со коњи, ВИП убавици, јахти, апартмани во Монако, приватни авиони и мандати. А, сѐ започна со изнуда и систематско тепање баби кои продаваат цигари. Сега Онишченко им пишува пораки на бабите од новата генерација во неговата изборна единица, во кои зборува за почит кон постарите.  Го замоливме Александар Онишченко да ги коментира достапните информации за неговото минато, но тој одби. Не ги поврзуваме модерните скандали во кои се врти Онишченко со активностите на неговата гангстерска младост. Но, ние сме убедени дека украинската јавност треба да знае сè за личност која тврди дека е достојна за највисоката државна функција во земјата. Посебно кога човек го започнал својот живот како копиле и ѓубре“.

Побегнатиот политичар, бизнисмен и коњаник Олександр Онишченко во 2019 година најави дека ќе се врати во Киев за да се соочи со обвинувањата за измама и перење пари.

„Верувам дека е време“, изјавил тој за „Киев пост“ на 21 ноември. Како доказ, милионерот  испратил авионскиот билет за „Рајанер“ во економска класа со датум од 13 декември и полетување од Барселона за Киев, но летањето со оваа компанија би било надвор од лигата на Онишченко. Тој е навикнат на џет-сет начин на живот кој вклучува пловење по Медитеранот и забави со модели и холивудски познати личности како Ева Лонгорија и Парис Хилтон. Тој е исто така коњички спортист кој учествуваше на Олимписките игри и на натпревар организиран од американскиот претседател Доналд Трамп во неговото одморалиште Мар-а-Лаго. Меѓутоа, во Украина, Онишченко е осомничен за криминал, баран од антикорупционерите за наводно организирање шема за измама од 125 милиони долари во секторот за природен гас во земјата.

Онишченко беше член на парламентот од Партијата на регионите на поранешниот претседател Виктор Јанукович сѐ додека револуцијата на Мајдан во 2014 година не го принуди Јанукович да си оди од власт. Онишченко потоа стана сојузник на наследникот на Јанукович, Петро Порошенко, и беше избран во парламентот како независен кандидат. Сепак, оваа врска стана горка во 2016 година, кога Онишченко се соочи со кривична пријава. За возврат, тој го обвини Порошенко за корупција. За да ги избегне обвиненијата што ги оцени како политички прогон, тој ја напушти Украина.

Во едно интервју, Онишченко силно ги негираше сите наводи за неправилност.

„Јас не сум криминалец, ниту сум крадец. Сакам да сведочам пред судот и да се борам за да одлучи судот, но не сакам (Артем) Ситник да каже дека ме натерал да се вратам“, изјави Онишченко за „Киев пост“, мислејќи на главниот украински антикорупциски истражител. Од 2016 година, Онишченко се бори против екстрадиција од земјите каде што се криел – прво Велика Британија, потоа Германија, подоцна Шпанија. Во меѓувреме, тој акумулираше средства во овие земји, обидувајќи се да се вкорени подлабоко и со можност да добие азил.

„Онишченко беше една од личните цели/мети на поранешниот претседател на Украина, г-дин Порошенко“, тврди неговиот адвокат во документите, повикувајќи се на ривалството што се разви меѓу двајцата политичари.

Сепак, тоа не е првото ветување на Онишченко да се врати. И претходно тој тврдеше дека ќе се врати во Украина во рок од две недели за да учествува во судењето и да се кандидира за парламентот. Последователно, му беше забрането да се кандидира бидејќи не престојувал во Украина во годините пред изборите. НАБУ во 2019 година, исто така, соопшти дека договорила 500.000 евра што му припаѓаат на Онишченко да бидат замрзнати во Естонија. Органите на редот во Киев веруваат дека овие пари се украдени од Украина. Истиот ден, Антикорупцискиот суд донесе одлука да заплени 500.000 евра кои Онишченко ги префрлил од неговата сметка во руската државна банка ВТБ – моментално под санкции на ЕУ и САД – на филијала на банката СЕБ во Естонија. Последната банка, наводно, систематски се користела за руско и источноевропско перење пари во последниве години. Онишченко негира дека нешто воопшто било замрзнато.

На 14 ноември, Онишченко во објава на Фејсбук изјави дека не се замрзнати средства и тврдеше дека парите се исплата за коњ и покрај доказите за спротивното.

„Видете, го добив коњот и потоа го продадов. Тоа е моја работа – купувам и продавам коњи“, рече Онишченко. Во обид да докаже дека договорот е финализиран, тој достави дел од, како што тврдеше, фактура од компанијата што го продава коњот, со име  Oak Grove’s Laith и потврда за трансферот на пари. Во потврдата пишувало дека Онишченко испратил 500.000 евра од неговата руска банкарска сметка ВТБ на банкарската сметка на СЕБ на една естонска компанија наречена Reval ProTeam OÜ. Reval ProTeam OÜ не е очигледно компанија од која може да се купи коњ. Естонските медиуми известуваат дека нејзиниот сопственик бил поврзан со отворање на лажни компании.

Онишченко е и поддржувач на Трамп. Тој периодично влегуваше во онлајн дебатата околу отповикувањето на американскиот претседател поврзано со Украина.

Тој објави напади против Хилари Клинтон на социјалните мрежи и ја унапреди разоткриената теорија дека НАБУ и Ситник некако ѝ помогнале на кандидатката на демократите во нејзината кампања за претседателските избори во САД во 2016 година.

(Украински портал „Последниот бастион“)