Децениите на успех не го намалија жарот на Стивен Спилберг за создавање филмови: МОМА го чествуваше славниот режисер


Њујорк  — Децениите на успех не го намалија жарот на Стивен Спилберг (79) за создавање филмови. Возбудата што првично го привлекла кон камерата е сè уште силно присутна.

Пред да му биде оддадена почест на филмскиот настан во Музејот на современа уметност (MoMA), поддржано од Шанел, Спилберг се осврна на својот пат – од амбициозен млад филмски автор до еден од најпочитуваните холивудски режисери.

Ив Хевсон, Емили Блант и Џон Красински

„Сè уште го имам истиот ентузијазам што го чувствував на 12-годишна возраст, кога дома снимав филмови на 8-милиметарска лента – мали вестерни. Тоа никогаш не избледело. Јас остарев, но тоа – не“, изјави Спилберг за „Асошиејтед прес“ на гала-вечерта во четвртокот.

Иако Спилберг ги има добиено речиси сите значајни признанија во филмската индустрија – од наградите на Академијата („Оскари“) до разни стручни почести – признанието од MoMA има посебно значење.

Спајк Ли, Тонја Луис

„Музејот на современа уметност беше еден од првите музеи воопшто што, уште кон средината на 30-тите години, го препозна филмот како уметничка форма. Не само како некаков уступак или технолошки куриозитет, туку како вистинска уметност“, рече Спилберг на црниот тепих.

Како еден од најуспешните и највлијателните режисери во историјата на филмот, Спилберг има реализирано повеќе од 35 долгометражни филмови. Неговиот опус опфаќа фантазија, научна фантастика и историски драми, како и длабоко човечки приказни што го истражуваат светот околу нас.

Од „Е.Т. – Вонземјанинот“ и „Блиски средби од трет вид“, па сè до „Ајкула“, „Паркот Јура“ и серијалот за „Индијана Џонс“, тој ја носеше публиката на извонредни места. Исто така, се сврте кон историјата и човечките конфликти преку филмови како „Спасување на војникот Рајан“ и „Шиндеровата листа“. Вториот освои три „Оскари“ во 1994 година, вклучувајќи ја и наградата за најдобар режисер за Спилберг.

Роберт де Ниро и Тифани Чен

Спилберг ретко трага по одреден жанр. Тој вели дека, почесто, приказните го наоѓаат него – понекогаш појавувајќи се сосема неочекувано. „Честопати, филмовите што на крајот ги режирам се оние што ми доаѓаат неочекувано, како некаква идеја – како на пример ’Е.Т.‘, кој еден ден се појави сосема ненадејно“, рече тој.

Дру Баримур

Филмот од 1982 година, кој раскажува за момче што се спријателува со вонземјанин заглавен на Земјата, стана вистинска сензација и еден од најомилените филмови од тој период. Тој, исто така, стана едно од делата по кои Спилберг е најпрепознатлив.

Тој инстинкт – да се следи една идеја каде и да води таа – сведочи за љубопитноста што и понатаму ја поттикнува неговата работа, како и за неговата одбивност да се повторува.

Кејт Бланшет

„Јас сум малку како камелеон. На некој начин, го попримам обликот на средината пред која се наоѓам. Затоа, мои омилени режисери се оние што секојпат успевале да излезат од некаква ’дупка‘ – секојпат од поинаква – и кои не го снимале истиот филм, во истиот стил, одново и одново“, изјави тој.

Мишел Фајфер

Меѓу славните гости беа Роберт де Ниро, Мишел Вилијамс, Дру Баримор, Емили Блант и Џон Красински. Тука беше и долгогодишниот пријател на Спилберг, Мартин Скорсезе, кој дојде да му оддаде почит на режисерот. Во една дождлива њујоршка вечер, Спилберг излезе до влезот за топло да го прегрне Скорсезе кога тој пристигна.

Зое Салдања

Вечерта започна со изненадувачко појавување на Том Круз, по што следеше посебна посвета во која учествуваа Емили Блант, Стив Мартин и Мартин Скорсезе. Добитничката на „Оскар“, Аријана Дебоуз, ја испеа песната „Somewhere“ од мјузиклот „Приказна од западната страна“ (West Side Story). Брус Спрингстин, пак, изведе акустична верзија на „Dancing in the Dark“.

Овој годишен настан има за цел собирање средства за филмската колекција на Музејот на современа уметност (MoMA), поддржувајќи го зачувувањето и набавката на значајни филмски дела, како и филмските изложби во музејот. „Шанел“ е спонзор на настанот уште од 2011 година.

Во својот говор при примањето на признанието, Спилберг се осврна на колективната природа на филмската уметност и на луѓето што биле дел од неговото патување.

„Да се ​​стои овде сам, делува погрешно. Создавањето филмови е соработка. И кога во ваква вечер вниманието е насочено само кон мене, тоа ме потсетува дека всушност никогаш не сум стоел сам“, рече тој. (АП)